Χρόνος Ανάγνωσης: 5 λεπτά

Ιούνιος 21, 2024. Ελλάδα.

«Ο Νικόλαος ο Α’ επέτρεψε στην Αρμενική Εκκλησία να απορροφήσει  την αρχαία κληρονομιά της Αλβανικής Αποστολικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας», γράφει το δημοσίευμα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει δημοσίευμα του Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) για τα περί αρχαίων Αζέρων και αρχαίων Αρμενίων και παρεμπιπτόντως για τους αρχαίους Αλβανούς στον Καύκασο (μέρος από τους οποίους μετοίκησαν στα Βαλκάνια στην περιοχή της Ιλλυρίας και της Δαρδανίας).

 Ο συντάκτης  του άρθρου είναι ο πολιτικός επιστήμονας Αντέμ Ισμαήλ Μπακούβι  ο οποίος γράφει στο Haqqin σε μια προσπάθεια να κατηγορήσει τους Αρμένιους  ότι ιδιοποιήθηκαν την ιστορία των Αλβανών του Καυκάσου, ενώ ισχυρίζεται ότι οι Αζέροι … προέρχονται  από τους Αλβανούς.

Έτσι:

Ο ιδεολογικός μηχανισμός της «αρχαιότητας» και του «αξεπέραστου» του αρμενικού έθνους, που φθάνει σχεδόν στον εμβρυϊκό χριστιανισμό, με επιμονή άξια καλύτερης χρήσης, χρησιμοποιείται από την Αρμενία μέχρι σήμερα, είναι εντελώς διαβρωμένος από τη σκουριά, μισοθρυμματισμένος και αποτυχημένος σε κάθε προσπάθεια.

Οι κουρασμένες αρμενικές αφηγήσεις ότι οι Αζέροι κατάγονται από υποτιθέμενες νομάδες, που εμφανίστηκαν ως έθνος πριν από περίπου εκατό χρόνια, και ότι ο κρατισμός του Αζερμπαϊτζάν βασίζεται στην ηγεσία των Μπολσεβίκων της τότε Ρωσίας, σε συνδυασμό με την κεμαλική κυβέρνηση της Τουρκίας, δεν αντέχουν σε κάθε κριτική και έχουν σχεδιαστεί για άτομα με σπηλαιώδη νοοτροπία.

Πώς εξαφανίστηκε η Αλβανική Εκκλησία;, γράφει το δημοσίευμα.

Για δεκαετίες, Αρμένιοι ψευδο-επιστήμονες και δυτικοί λαϊκιστές ψευδο-διανοούμενοι, με καταθλιπτική επιμονή, χρησιμοποιώντας τεχνολογίες παραποίησης, προσπαθούν να αρνηθούν την ύπαρξη μιας αρχαίας περιόδου στην ιστορία του λαού του Αζερμπαϊτζάν και, ειδικότερα, να αγνοήσουν το ίδιο το γεγονός την ύπαρξη της Αλβανίας του Καυκάσου (Καυκασιανή Αλβανία)  ως προδρόμου του κράτους του Αζερμπαϊτζάν και προγενέστερη εμφάνιση από την Αρμενική Εκκλησία της Αλβανικής Αποστολικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας (σημ. στον Καύκασο).

Μητέρα εκκλησιών στο Σέκι

Στις μελέτες ορισμένων επιφανών Αλβανών λόγιων του Αζερμπαϊτζάν και ξένων συναδέλφων τους, με τη βοήθεια επαληθευμένης επιστημονικής επιχειρηματολογίας, αποδεικνύεται ότι η ιστορία του Χριστιανισμού στο Αζερμπαϊτζάν χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ.

 Το κήρυγμα του Χριστιανισμού στο έδαφος της τότε Καυκάσιας Αλβανίας ξεκίνησε με την αποστολή του Αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου, του μαθητή του Αγίου Θαδδαίου και στη συνέχεια των μαθητών τους, οι οποίοι παρεμπιπτόντως έχτισαν τον πρώτο χριστιανικό ναό στο χωριό Κις του περιοχή της σημερινής περιοχής Σέκι – η μητέρα των εκκλησιών στον Καύκασο.

Για αυτό έγραψε και ο Αλβανός ιστορικός του 7ου αιώνα, Moses Kalantkatui.

Το 313, ο Αλβανός βασιλιάς Ουρναίρ, σε συμφωνία με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υιοθέτησε τον Χριστιανισμό ως κρατική θρησκεία.

Ξεκινώντας από τον 4ο αιώνα, πιθανώς από το 340, η Αλβανία (στον Καύκασο)  απέκτησε τη δική της αυτοκέφαλη (δηλαδή ανεξάρτητη) εκκλησία με επαρκή αριθμό επισκοπικών εδρών, δικό της μοναστικό ίδρυμα, λατρεία και δόγμα.

Και μετά την Δ’ Οικουμενική (Χαλκηδόνα) Σύνοδο το 451, νομιμοποιήθηκε το καθεστώς της Αλβανικής Εκκλησίας του Καυκάσου.

Ταυτόχρονα, η Αρμενική Εκκλησία, λόγω των ιδεολογικών της υπεκφυγών, απομακρύνθηκε τόσο από τη Βυζαντινή Εκκλησία το 591 όσο και, με απόφαση της Γ’ Συνόδου της Ντβίνας, από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 607.

Είναι πολύ φυσικό ότι η ενίσχυση της Αλβανικής Εκκλησίας, σε ασυμφωνία με την απομονωμένη θέση της Αρμενικής Εκκλησίας, έγινε αντιληπτή από την τελευταία ως πρόκληση που την ώθησε στο μονοπάτι του πολέμου με την ανταγωνιστική πατριαρχία. Αλλά το να μιλάς ανοιχτά και να κερδίζεις την εύνοια των συμμάχων με επιδείξεις ανεκτικότητας προς άλλες εκκλησίες δεν ήταν στους κανόνες του αρμενικού κλήρου.

Ο αγώνας των Αρμενίων με τους Αλβανούς

Η επόμενη στρατιωτικοπολιτική επέκταση στον Καύκασο, που ξεκίνησε από το Αραβικό Χαλιφάτο, έδωσε στους Αρμένιους την ευκαιρία, χρησιμοποιώντας έναν συκοφαντικό ελιγμό, να εξοντώσουν έναν επικίνδυνο ανταγωνιστή.

Ως αποτέλεσμα, με το ελαφρύ χέρι των Αρμενίων και τις προσπάθειες του Αραβικού Χαλιφάτου, η Αλβανική Αποστολική Αυτοκέφαλη Εκκλησία υποτάχθηκε στην Αρμενική Εκκλησία και ουσιαστικά την αφαίμαξε.

Ωστόσο, ο ιεραρχικός αγώνας μεταξύ της αλβανικής και της αρμενικής εκκλησίας συνεχίστηκε.

Σε περιόδους αποδυνάμωσης της Αρμενικής Εκκλησίας τον 11ο, 13ο και 15ο αιώνα, οι Αλβανοί πατριάρχες, με φόντο την απουσία ενός ενιαίου αρμενικού πατριαρχικού κέντρου, διορίστηκαν επίσκοποι εν αγνοία του Ετσμιατζίν.

Από τον 6ο έως τον 13ο αιώνα, το κέντρο της Αλβανικής Πατριαρχικής Εκκλησίας αναβίωσε πράγματι και βρισκόταν στη Βάρδα, την πρώην πρωτεύουσα του αλβανικού κράτους (και πριν από αυτό στο Τσολ και τη Γκαμπάλα). Από τον 13ο αιώνα, το Κέντρο μεταφέρθηκε στο Καραμπάχ , όπου χτίστηκε η πατριαρχική εκκλησία του Γκαντζασάρ, η οποία υπηρετούσε τους Αλμπαν-Ουντίν μέχρι το 1836.

Η τραγωδία του Αλβανικού Γκαντζασάρ

Η ανάλυση αυτού του ιστορικού ντοκουμέντου αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η Αρμενική Εκκλησία οικειοποιήθηκε την περιουσία, τις βιβλιοθήκες και το ποίμνιο της καταργημένης Αλβανικής Αποστολικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας. Κάτι που με τη σειρά του οδήγησε στον πλήρη αρμενισμό της αλβανικής πολιτιστικής, ιστορικής, πνευματικής και υλικής κληρονομιάς, καθώς και του ίδιου του αλβανικού πληθυσμού.

Αναλύοντας τα χαρακτηριστικά των κοινωνικοπολιτικών διαδικασιών που έλαβαν χώρα στη Ρωσική Αυτοκρατορία την περίοδο που προηγήθηκε της έκδοσης του διατάγματος του Νικολάου Α’, προκύπτει ότι η μαζική επανεγκατάσταση των Αρμενίων στον Καύκασο από την Περσία, η οποία βρισκόταν υπό την κυριαρχία του η δυναστεία των Qajar, προχώρησε σύμφωνα με ένα σχέδιο που είχε προηγουμένως αναπτυχθεί από αρμενικούς κύκλους στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Και το δημοσίευμα συνεχίζει κατηγορώντας την Αρμενική Εκκλησία ότι απορρόφησε την Αλβανική Εκκλησία του Καυκάσου:

Καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η Αρμενική Γρηγοριανή Εκκλησία σκόπιμα λεηλάτησε και κατέστρεψε την αλβανική κληρονομιά.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η Αλβανική Αποστολική Εκκλησία μεταβιβάστηκε στη διοίκηση της Αρμενικής Γρηγοριανής Εκκλησίας για να διατηρήσει «αρμενικά κίνητρα». Χειραγωγώντας κατά την κρίση της το διάταγμα του αυτοκράτορα Νικολάου Α’, η Αρμενιο-Γρηγοριανή Εκκλησία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα σκόπιμα λεηλάτησε και κατέστρεψε την αλβανική κληρονομιά, η οποία επιβεβαίωνε την αρχαιότητα της ιστορίας του Αζερμπαϊτζάν, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για φαντασμαγορικές εδαφικές διεκδικήσεις κατά του Αζερμπαϊτζάν στις επόμενες φάσεις της θρησκευτικής και εδαφικής της επέκτασης.

Οι Αλβανοί προπάτορες των σύγχρονων Αζέρων!

Ο συντάκτης του δημοσιεύματος ισχυρίζεται ότι οι Αλβανοί του Καυκάσου και η ιστορική τους διαδρομή δείχνουν την ‘αρχαιότητα’ των Αζέρων. Υποστηρίζει, μάλιστα, ότι περισσότερες από 120 εκκλησίες των Αλβανών στο Ναγκόρνο Καραμπάχ έγιναν αρμενικές Γρηγοριανές εκκλησίες (άρα, τώρα είναι δικές τους!)

Στον Ψυχρό Πόλεμο, που συνεχίζεται μετά την αποκατοχή των εδαφών του Αζερμπαϊτζάν, η Αρμενία, εμπνευσμένη από την πολιτική και οικονομική υποστήριξη της Γαλλίας, επιδιώκει να βγάλει από κάτω την εθνική μας ιστορία μια τόσο σημαντική υποστήριξη όπως η Αλβανική Εκκλησία, για να συνεχίζουν τις προσπάθειες αποπροσωποποίησης της αρχαίας ιστορικής εικόνας του λαού του Αζερμπαϊτζάν.

—

The Hellenic Information Team

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνον με αναφορά  της ενεργής

ηλεκτρονικής διεύθυνσης  του ιστολογίου παραγωγής.

Ακολουθείστε @Valkaniko