Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά

Διαβάζοντας ένα άρθρο γνώμης (08/03/25) υπό τον τίτλο «Η Ορθοδοξία ως τρόπος να φέρεις πέντε χώρες πιο κοντά στη Ρωσία», θυμηθήκαμε για άλλη μια φορά την πολυσυζητημένη θεωρία του Σάμιουελ Χάντιγκτον: «Σύγκρουση Πολιτισμών».

Μια σύγκρουση σύμφωνα με την οποία, το νέο πολυπολικό διεθνές σύστημα μετασχηματίζεται επηρεασμένο από συμμαχίες -ή αντιπαλότητες- που έχουν τη ρίζα τους σε θρησκευτικο-πολιτισμικούς παράγοντες.

Αναλύοντας την καταλυτική επίδραση των απόψεων του Χάντιγκτον στα διευθυντήρια αποφάσεων των Αγγλοσαξόνων, θα επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε γιατί υιοθετούνται πολιτικές επαναχάραξης συνόρων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, και πώς οι ίδιοι σχεδιασμοί τους ανατρέπονται από αντικρουόμενα συμφέροντα περιφεριακών δυνάμεων όπως το Ισραήλ.  

Ο Χάντιγκτον και η πολιτισμική διείσδυση

Ο Χάντιγκτον σε συνέντευξή του το 2008 (μετά την υπογραφή του Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και τα «ανοίγματα» Καραμανλή με την Ρωσία) υποστήριζε ότι: «Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα ανήκε ποτέ στον δυτικό πολιτισμό, ο οποίος δημιουργήθηκε τον 9ο και 10ο αιώνα μ.Χ.

Η κλασική Ελλάδα δώρισε ασφαλώς πολλά στοιχεία στον δυτικό πολιτισμό.

Κατά τη γνώμη μου οι θέσεις που έχει πάρει η Ελλάδα σε θέματα όπως το Βοσνιακό δείχνουν καθαρά ότι έχει διαφορετικά συμφέροντα από τις δυτικές δυνάμεις.

Βλέπω ότι οι Έλληνες αναγνωρίζουν το γεγονός αυτό καθώς σημαίνοντες πολιτικοί μιλούν όλο και περισσότερο για τους δεσμούς της χώρας με ορθόδοξες δυνάμεις». Η συγκεκριμένη άποψη του Χάντιγκτον επηρέασε βαθιά τους δυτικούς στρατηγιστές όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Ο Χάντιγκτον επίσης διευκρίνιζε από τότε ότι:

«Η Ρωσία είναι αποδυναμωμένη αυτή τη στιγμή αλλά να μην ξεχνούμε αυτό που είχε πει κάποτε ο Βίσμαρκ: ότι η Ρωσία δεν είναι ποτέ τόσο δυνατή ή ασθενής όσο πιστεύει ο υπόλοιπος κόσμος.

Στο παρελθόν υπερβάλλαμε γύρω από τη δύναμη της Σοβιετικής Ενωσης και δεν θα ήθελα τώρα να κάνω το ίδιο και να υπερβάλλω για το πόσο ανίσχυρη είναι.

Η Ρωσία είναι μια μεγάλη δύναμη με σοβαρές στρατιωτικές δυνατότητες, μεγάλα αποθέματα πλουτοπαραγωγικών πηγών και έναν πληθυσμό με μεγάλες ικανότητες. Είμαι συνεπώς βέβαιος ότι η Ρωσία θα παίξει πάλι ένα σημαντικό ρόλο ως μεγάλη δύναμη.

Μπορεί κανείς να διαπιστώσει τις προθέσεις της από τη δυναμική εξωτερική πολιτική του [τότε ΥΠΕΞ] κ. Πριμακόφ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Μόσχα θα ακολουθήσει μια ιμπεριαλιστική πολιτική· αν και προσπαθεί, χωρίς μεγάλη επιτυχία, να αποκτήσει τον έλεγχο των κρατών που ανήκαν στην ΕΣΔΔ και να δημιουργήσει συμμαχίες με άλλες Ορθόδοξες χώρες, όπως την Ελλάδα».

Στις χώρες αυτές συμπεριλαμβάνονται η Σερβία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Γεωργία.

Περισσότερα στην πηγή: i-epikaira.