Η ανάσα κρατήθηκε για πολύ ώρα πριν αποκαλυφθούν οι λεπτομέρειες της στρατιωτικής επιχείρησης που συγκλόνισε τα θεμέλια της Λατινικής Αμερικής.
Οι αμερικανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μια αστραπιαία επίθεση που κορυφώθηκε με τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο στην καρδιά του οχυρού του. Αυτή η επιχείρηση δεν ήταν απλώς ένας φευγαλέος στρατιωτικός ελιγμός, αλλά μια ζωντανή ενσάρκωση του δόγματος του «σοκ και δέους» στη νέα του τεχνολογική μορφή, όπου η μυστική αεροπορία ένωσε τις δυνάμεις της με επίλεκτες μονάδες ειδικών επιχειρήσεων για να εκτελέσουν μια αποστολή που πολλοί πίστευαν ότι ήταν τεχνικά και λογιστικά αδύνατη.
Ρωγμή στο τείχος: Εξουδετέρωση των “οφθαλμών” της Βενεζουέλας σε λίγα λεπτά
Η επιχείρηση ξεκίνησε υπό την κάλυψη του σκότους, όταν μαχητικά αεροσκάφη F-22 Raptor διείσδυσαν τον εναέριο χώρο της Βενεζουέλας σε μεγάλα υψόμετρα, αποφεύγοντας τα συστήματα ραντάρ που παρέμειναν εντελώς σιωπηλά μπροστά στην κρυφή υπογραφή του αεροσκάφους.
Σύμφωνα με αναφορές πεδίου που συνοδεύουν την επίθεση, τα Raptor είχαν την εντολή να καθαρίσουν τον ουρανό από τυχόν αναχαιτισμένες απειλές, χρησιμοποιώντας ραντάρ APG-77 για την ανίχνευση και εξουδετέρωση εκτοξευτών πυραύλων εδάφους-αέρος πριν προλάβουν να εκτοξεύσουν.
Ταυτόχρονα, τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 Lightning II ενήργησαν ως το νευραλγικό κέντρο της επιχείρησης, διεξάγοντας ολοκληρωμένες σαρώσεις της περιοχής και κατανέμοντας στόχους σε πραγματικό χρόνο σε άλλες μονάδες, ενώ αεροσκάφη EA-18G Growler κατέκλυσαν τα κέντρα διοίκησης και ελέγχου της Βενεζουέλας με ηλεκτρονικές παρεμβολές, απομονώνοντας ουσιαστικά την πρωτεύουσα, Καράκας, από τον υπόλοιπο στρατό.
Η επίθεση δεν σταμάτησε στις ηλεκτρονικές παρεμβολές, αλλά ακολουθήθηκε από έναν πύρινο σεισμό όταν βομβαρδιστικά «B-1B Lancer» από μακρινές αμερικανικές βάσεις έφτασαν για να καταστρέψουν τα οχυρωμένα καταφύγια με ακριβή φορτία κατευθυνόμενων βομβών των 2.000 λιβρών, αποκόπτοντας κάθε προσπάθεια του στενού κύκλου του Μαδούρο να κρυφτεί υπόγεια.
Απόλυτη αεροπορική υπεροχή και διαχείριση θεάτρου επιχειρήσεων
Μέσα σε μία ώρα, ο ουρανός πάνω από τη Βενεζουέλα μετατράπηκε σε μια ζώνη που ελέγχεται εξ ολοκλήρου από το αεροπορικό κέντρο διοίκησης E-2D Hawkeye, το οποίο συντόνιζε την κίνηση δεκάδων αεροσκαφών μέσα σε έναν στενό και πολύπλοκο εναέριο χώρο.
Βαθιά μέσα στο έδαφος της Βενεζουέλας, stealth drones RQ-170 Sentinel παρακολουθούσαν το προεδρικό συγκρότημα με εκπληκτική ακρίβεια, παρέχοντας ζωντανές ροές ανθρώπινης δραστηριότητας εντός των τειχών του, ενώ drones MQ-9 Reaper αιωρούνταν στην γύρω περιοχή, έτοιμα να χτυπήσουν αμέσως οποιεσδήποτε στρατιωτικές ενισχύσεις.
Ο υλικοτεχνικός ρόλος των αεροσκαφών ανεφοδιασμού KC-135 και MC-130J ήταν ο αφανής ήρωας αυτού του έπους, καθώς επέτρεπαν στα ελικόπτερα και τα μαχητικά να παραμένουν στον αέρα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ξεπερνώντας το εμπόδιο των τεράστιων αποστάσεων, διασφαλίζοντας έτσι ότι η αεροπορική κάλυψη δεν διακόπτονταν ποτέ, ούτε για μια στιγμή, πάνω από τα κεφάλια των επιτιθέμενων δυνάμεων.
Σιδερένια Γροθιά: Η Στιγμή της Διείσδυσης και της Απόσπασης
Η επιχείρηση έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν ελικόπτερα MH-47G Chinook προσγειώθηκαν στην καρδιά της Πράσινης Ζώνης που περιβάλλει την κατοικία του Μαδούρο.
Η Delta Force και η Ομάδα SEAL 6 αναπτύχθηκαν γρήγορα υπό σφοδρά πυρά από ελικόπτερα επίθεσης MH-60 DAP, τα οποία μετέτρεψαν την περίμετρο του συγκροτήματος σε ζώνη θανάτου για όποιον προσπαθούσε να αντισταθεί.
Ενώ οι ειδικές δυνάμεις εξασφάλισαν τον στόχο, ορισμένες αναφορές ανέφεραν ότι ελικόπτερα AH-64E Apache έψαχναν τους δρόμους που οδηγούσαν στο συγκρότημα, καταστρέφοντας τυχόν τεθωρακισμένα οχήματα της Βενεζουέλας που προσπαθούσαν να απαλλάξουν τον πολιορκημένο πρόεδρο.
Από τη θάλασσα, το αμφίβιο πλοίο εφόδου USS Iwo Jima και τα αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke σχημάτισαν ένα στρατηγικό φράγμα σε διεθνή ύδατα, έτοιμα να επέμβουν με πυραύλους Tomahawk σε περίπτωση που η κατάσταση στο έδαφος περιπλακεί, καθιστώντας οποιαδήποτε προσπάθεια ανταπόκρισης μια βέβαιη στρατιωτική αυτοκτονία.
Οι συνέπειες της πτώσης: Μετά το χειρουργικό χτύπημα
Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε με την επιτυχή εξαγωγή και απομάκρυνση του στόχου πέρα από τα σύνορα, αφήνοντας πίσω έναν παραλυμένο στρατό και ένα αμυντικό σύστημα του οποίου η σύγχρονη τεχνολογία αποδείχθηκε εντελώς αναποτελεσματική έναντι του ολοκληρωμένου σχεδιασμού. Αυτό που συνέβη στο Καράκας δεν ήταν απλώς μια επιχείρηση σύλληψης, αλλά μια επίσημη δήλωση του τέλους της εποχής των παραδοσιακών οχυρώσεων απέναντι σε στρατούς που διέθεταν προηγμένη επιστήμη και εξελιγμένα δίκτυα πληροφοριών.
Αυτό το περιστατικό αναγκάζει τη διεθνή κοινότητα να αντιμετωπίσει ένα αναπόφευκτο ερώτημα σχετικά με το μέλλον των περιφερειακών συγκρούσεων.
Εάν η εθνική κυριαρχία μπορεί να παραβιαστεί με τόσο γρήγορη και χειρουργική ακρίβεια, τότε η παραδοσιακή έννοια της «αποτροπής» έχει καταρρεύσει αμετάκλητα.
Το ερώτημα τώρα είναι: πώς θα επανεκτιμήσουν τα κράτη τις αμυντικές τους στρατηγικές μετά από αυτό το «χτύπημα κεραυνού» που απέδειξε ότι κανείς δεν είναι εκτός εμβέλειας;
(Πρακτορεία)
ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog
