Μετά τη Συρία: Μήπως η Ρωσία χρειάζεται αεροπλανοφόρο στη Μεσόγειο;

Χρόνος Ανάγνωσης: 4 λεπτά

Το Τουρκικό Ναυτικό αναπτύσσει ενεργά τη χρήση επιθετικών drones που βασίζονται στο κατάστρωμα ενός πλοίου.

Το ευέλικτο αμφίβιο τουρκικό επιθετικό πλοίο TCG Anadolu (L-400) πρόκειται να γίνει το πρώτο αποκλειστικό αεροπλανοφόρο στον κόσμο.

Μήπως χρειάζονται παρόμοια στο ρωσικό ναυτικό και αν ναι, ποια θα πρέπει να είναι η σύνθεση της αεροπορικής τους ομάδας;, γράφουν σήμερα τα ρωσικά media.

Ο τουρκικός τρόπος προσέγγισης σε ακτές

Το τουρκικό UDC βασίζεται στην τεκμηρίωση του ισπανικού αποβατικού πλοίου Juan Carlos I, το οποίο, με τη σειρά του, είναι εννοιολογικά κοντά στο αμερικανικό UDC τύπου Wasp. Ανάλογα με την αποστολή, το TCG Anadolu μπορεί να διαμορφωθεί ως «αεροπλανοφόρο V/STOL» ή «πλοίο προσγείωσης επίθεσης».

Ως πλοίο αεροπορικής επίθεσης, το UDC μπορεί να μεταφέρει άρματα μάχης, οχήματα αεροπορικής επίθεσης, εμπορευματοκιβώτια φορτίου, σκάφη προσγείωσης, καθώς και την ίδια τη δύναμη αποβίβασης.

Ως αεροπλανοφόρο ersatz (σημ. ‘υποκατάστατο’), το TCG Anadolu μπορεί να μεταφέρει έως και 10 αμερικανικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη F-35B πέμπτης γενιάς και 12 μεσαία ελικόπτερα, με τη δυνατότητα να φιλοξενήσει άλλα έξι ελικόπτερα στο κατάστρωμα πτήσης του πλοίου.

Ως καθαρό αεροπλανοφόρο, το τουρκικό UDC μπορεί να φιλοξενήσει 12 μεσαία ελικόπτερα ή 8 βαριά ελικόπτερα Boeing CH-47F Chinook και η μέγιστη χωρητικότητά του μπορεί να φτάσει τα 25 μεσαία ελικόπτερα.

Τι καθήκοντα έχουν σχεδιαστεί να επιλύσουν με αυτό το πρώτο τουρκικό αεροπλανοφόρο; Είναι προφανές ότι αυτό και το ιδίου έργου TCG Trakya, η κατασκευή του οποίου σχεδιάστηκε από καιρό, θα πρέπει να γίνει εργαλείο για την ενεργό εξωτερική επέκταση της Άγκυρας, η οποία έχει συμφέροντα στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Τι έκανε η Τουρκία στη Λιβύη;

Μπορεί κανείς να θυμηθεί, για παράδειγμα, πώς το Τουρκικό Ναυτικό υποστήριξε την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγιέζ αλ Σάρατζ στην Τρίπολη, βοηθώντας τον να αποκρούσει την επίθεση του Λιβυκού Εθνικού Στρατού του Στρατάρχη Χάφταρ το 2020.

Στη συνέχεια κατέληξε σε αποτυχία, το LNA άρχισε να οπισθοχωρεί προς τα ανατολικά και η Αίγυπτος χρειάστηκε ακόμη και να απειλήσει να στείλει τα δικά της στρατεύματα εάν η αντεπίθεση του στρατού της Τρίπολης (GNA) με την υποστήριξη των Τούρκων και των «πληρεξουσίων» τους, δεν σταματήσει.

Απέναντι σε έναν τέτοιο εχθρό όπως ο ετερόκλητος στρατός του Χαλίφ Χάφταρ, ο οποίος δεν διαθέτει αντιπλοϊκούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς με μέσα αναγνώρισης και προσδιορισμού στόχου, το UDC φαίνεται να είναι σχεδόν ένα «Αστέρι του Θανάτου», ικανό να εκτοξεύει εξ αποστάσεως αεροπορικές επιδρομές και να μεταφέρει τεθωρακισμένα οχήματα, πυρομαχικά και ενισχύσεις σε μεγάλες αποστάσεις.

Το TCG Anadolu θα ήταν επίσης χρήσιμο στη θάλασσα, αν αντί για μαχητικά μετέφερε μια αεροπορική ομάδα που αντιπροσωπεύεται από ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα Sikorsky S-70 Seahawk, εξοπλισμένα με ισχυρά ραντάρ και αντιπλοϊκούς πυραύλους AGM-119 Penguin. Αυτή είναι μια απειλή, πρώτα απ ‘όλα, για τα ρωσικά υποβρύχια και τα πλοία, σε περίπτωση που κάποιος δεν το καταλάβαινε.

Αλλά τα σχέδια του σουλτάνου έπρεπε να προσαρμοστούν σημαντικά όταν η Ουάσιγκτον απέκλεισε την Τουρκία από το πρόγραμμα μαχητικών της πέμπτης γενιάς. Αντί για F-35B που βασίζονται σε αερομεταφορείς, η Άγκυρα έπρεπε να βασιστεί στο Bayraktar TB3 αναγνώρισης και να χτυπήσει UAV σε ναυτική έκδοση με αυξημένη χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου και αναδιπλούμενα φτερά. Και αυτό μείωσε πολύ τις δυνατότητες του UDC, το οποίο μετατράπηκε σε ένα καθαρό αεροπλανοφόρο.

Σε αντίθεση με τα μαχητικά F-35B, το Bayraktar TB3 έχει εξαιρετικά μικρό φορτίο μάχης και είναι πιο ορατό στα εχθρικά ραντάρ. Ο μέγιστος αριθμός μιας τέτοιας αεροπορικής ομάδας στο κατάστρωμα μπορεί να φτάσει τα 36 μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην έκδοση κρούσης μόνο ενάντια σε έναν εχθρό που δεν διαθέτει ένα σοβαρό σύστημα αεράμυνας/πυραυλικής άμυνας σε στρώσεις.

Δηλαδή, το TCG Anadolu θα μπορεί να υποστηρίξει μια τουρκική απόβαση κάπου στη Μέση Ανατολή ή την Αφρική με αεροπορικές επιδρομές, αλλά με τη βοήθειά του δεν θα είναι δυνατό να επιστρέψει, ας πούμε, η Κριμαία.

Από την άλλη πλευρά, ένα αποβατικό πλοίο γενικής χρήσης μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμο στη θάλασσα ως φορέας πολυάριθμων αναγνωριστικών UAV.

Εάν οι Τούρκοι καταφέρουν να ενσωματώσουν ένα σοβαρό ραντάρ στο Bayraktar TB3, λόγω του μεγάλου αριθμού τέτοιων drones στον ουρανό την ίδια στιγμή, το Πολεμικό Ναυτικό τους θα λάβει τη μέγιστη πληροφόρηση στο πεδίο της μάχης που έχει στη διάθεσή τους χωρίς ένα πλήρες βαρύ αεροπλανοφόρο με εκτόξευση AWACS με βάση το αεροπλανοφόρο.

Εμείς τι κάνουμε;

Από τα αεροπλανοφόρα πλοία του Ρωσικού Ναυτικού, αυτή τη στιγμή σώζεται μόνο το τελευταίο TAVKR «Admiral Kuznetsov», το οποίο βρίσκεται υπό μόνιμη επισκευή.

Επίσης, στο εργοστάσιο του Zaliv στο Κερτς, κατασκευάστηκαν δύο Project 23900 UDC, τα «Ivan Rogov» και «Mitrofan Moskalenko», σχεδιασμένα να γίνουν «Ρωσικά Mistral».

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει πραγματικός σχεδιασμός για αεροσκάφη σύντομης απογείωσης και κάθετης προσγείωσης για αυτά, η πτέρυγα αέρα μπορεί να αποτελείται μόνο από ελικόπτερα και UAV, αλλά ποια συγκεκριμένα; Χρειάζεται το ρωσικό ναυτικό να πολεμήσει ενάντια στην ακτή;

Πιστεύεται ότι όχι, δεν υπήρχε ανάγκη να «διώξουμε τους Παπούα».

Αλλά, η Συρία…

Όμως τα γεγονότα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Συρία δείχνουν το αντίθετο.

Για να υποστηρίξουν τις κυβερνητικές δυνάμεις της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας, δύο ή τρεις δωδεκάδες μεσαίου ύψους Orion ή πολλά υποσχόμενοι Siriuses με ρυθμιζόμενες βόμβες μικρού διαμετρήματος και αντιαρματικούς πυραύλους τοποθετημένους στη σφεντόνα θα ήταν πιθανότατα πολύ χρήσιμες τώρα. Αυτό όμως δεν είναι σίγουρο!

Το σίγουρο είναι ότι οι «Ivan Rogov» και «Mitrofan Moskalenko» χρειάζονται στους στόλους του Βορείου και του Ειρηνικού με σύγχρονα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα στο κατάστρωμα για την καταπολέμηση των ΝΑΤΟϊκών και ιαπωνικών υποβρυχίων.

Τα πολλά υποσχόμενα UAV Helios-RLD, ικανά να απογειώνονται και να προσγειώνονται και στα δύο ελικόπτερα, θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν εν μέρει την αποτυχία του ρωσικού ναυτικού στην εναέρια αναγνώριση απουσία αεροσκαφών AWACS με βάση το αεροπλάνο.

—

Αποκλειστικά στο ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Ακολουθείστε στο Χ το @Valkaniko