«Η νέα τάση διεκδικήσεων που προωθεί ο Τραμπ θα γίνει παγκόσμια;»

Χρόνος Ανάγνωσης: 5 λεπτά

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ πρότεινε στον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό να γίνει η χώρα του η 51η πολιτεία των ΗΠΑ, θεωρήθηκε από πολλούς ως ένα αμήχανο, χονδροειδές αστείο. Ωστόσο, τα επόμενα γεγονότα δείχνουν ότι αυτό μπορεί να θεωρηθεί μόνο εν μέρει αστείο, γράφει ο αρθρογράφος Ιγκόρ Καραούλοφ στα ρωσικά media.

«Επιστροφή στον εικοστό αιώνα»

Πρώτον, ο μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ εξέφρασε την επιθυμία να αποκτήσει τον έλεγχο της Γροιλανδίας, η οποία είναι επί του παρόντος το έδαφος της Δανίας, συμμάχου των ΗΠΑ στο μπλοκ του ΝΑΤΟ. Και τότε ο Τραμπ παραπονέθηκε ότι οι αρχές του Παναμά χρεώνουν υπερβολικά τη χρήση της Διώρυγας του Παναμά και απείλησε να αφαιρέσει το κανάλι από τον Παναμά και να το κάνει ξανά αμερικανική ιδιοκτησία.

Αυτό που είπε ο Τραμπ εντάσσεται στην έννοια της ρετροπολιτικής, μιας επιστροφής στον εικοστό αιώνα, την οποία προωθεί αυτός ο πολιτικός.

Το Κανάλι του Παναμά

Η ιστορία του Παναμά είναι γενικά μια βιτρίνα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Αυτό είναι έδαφος που ελήφθη τεχνητά και βίαια από την Κολομβία για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για το ότι η Κολομβία αρνήθηκε να επικυρώσει τη συνθήκη για το κανάλι το 1903. Και καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, η Αμερική κυβερνούσε αυτό το κράτος σαν να ήταν στο σπίτι της.

Έχοντας ήδη συμφωνήσει να επιστρέψει τη ζώνη του καναλιού στον λαό του Παναμά (αυτό συνέβη το 1977), οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις του Παναμά – θυμηθείτε απλώς την ανατροπή του Μανουέλ Νοριέγκα από τους Αμερικανούς το 1989.

Τελικά πριν από ένα τέταρτο του αιώνα έγινε η ουσιαστική μεταφορά της διώρυγας στη διοίκηση του Παναμά. Φαίνεται ότι το παλιό έχει ξεχαστεί, το ταπεινωτικό παρελθόν είναι πίσω μας; Και τότε ο Τραμπ εμφανίζεται στη σκηνή, πασχίζοντας να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά εις βάρος άλλων εθνών, και διακηρύσσει μια νέα εδαφική ανακατανομή.

Ο Τραμπ είναι της μόδας σήμερα. Σχεδόν το ίδιο με τον μαγικό βοηθό του Έλον Μασκ. Δεν υπάρχει πλέον στον δυτικό κόσμο κανείς πιο μοντέρνος από τον Τραμπ και τους Τραμπιστές.

Κατά συνέπεια, τίθεται το ερώτημα: οι εδαφικές διεκδικήσεις, χάρη στο ελαφρύ χέρι του Τραμπ, θα έρθουν επίσης στη μόδα και θα γίνουν παγκόσμια τάση;

Ακόμη και στο δυτικό ημισφαίριο, όπου οι διακρατικές συγκρούσεις δεν έχουν φουντώσει πολύ συχνά, δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς μακριά για να βρει αυτούς που θα μπορούσαν να ενθαρρύνονται από αυτή τη νέα μόδα.

Πιο πρόσφατα, οι αρχές της Βενεζουέλας διεξήγαγαν ακόμη και δημοψήφισμα, ζητώντας λαϊκή υποστήριξη για την κατάληψη της περιοχής Essequibo από τη Γουιάνα.

Τι φταίει αν το Essequibo είναι πλούσιο σε πετρέλαιο;

Ο Τραμπ χρειάζεται ένα κανάλι για να αποφύγει να πληρώσει για να περάσουν τα πλοία και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Μαδούρο χρειάζεται περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου. Κατ’ αρχήν, το επιχείρημα είναι το ίδιο, αν και, φυσικά, οι Αμερικανοί κουνούν τη γροθιά τους στη Βενεζουέλα.

Για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Τραμπ άρπαξε μόνο με ενθουσιασμό την ιδέα της εδαφικής αναδιανομής του κόσμου, αλλά δεν επινόησε αυτή την αναδιανομή. Η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη και ο κόσμος έχει βυθιστεί σε αυτή τη διαδικασία μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας.

Το οθωμανικό παρελθόν και οι ισραηλινές διεκδικήσεις

Αυτή τη στιγμή στο ανατολικό μας ημισφαίριο χωρίζουν τη Συρία. Και η Τουρκία υπαινίσσεται ότι θα μπορούσε να ανακτήσει ορισμένες από τις πρώην οθωμανικές κτήσεις, όπως το Ιντλίμπ και το Χαλέπι, όπου ο τουρκικός στρατός αισθάνεται ήδη ελεύθερος.

Και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου ανακοίνωσε σιωπηλά ότι τα Υψίπεδα του Γκολάν θα παραμείνουν για πάντα μέρος του Ισραήλ, και ταυτόχρονα επέκτεινε τη ζώνη ισραηλινής κατοχής σε αυτήν την περιοχή. Θέλει και το Ισραήλ να ξαναγίνει σπουδαίο; Λοιπόν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει αυτήν την επιθυμία. Αν η Αμερική θέλει τη Γροιλανδία και τη Διώρυγα του Παναμά, τότε γιατί οι Ισραηλινοί δεν επιστρέφουν στο Σινά και πάρουν τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ; Υπάρχουν ζητήματα ασφάλειας, οικονομικά κίνητρα και η μεγάλη αρχή «Εσύ φταις που θέλω να φάω».

Κίνα και Ταϊβάν

Με τις διακηρυγμένες εδαφικές του διεκδικήσεις, ο Τραμπ προκαλεί φυσικά και την Κίνα. Δεν είναι καιρός να λυθεί το θέμα με κάποια αμφισβητούμενα νησιά, το πιο σημαντικό από τα οποία είναι η Ταϊβάν;

Όχι, ο Τραμπ είναι κατά των πολέμων, απλώς συμπεριφέρεται σαν ζηλωτής «ιδιοκτήτης του αμερικανικού εδάφους» και αυτή η συμπεριφορά μπορεί να είναι μεταδοτική.

Imperium

Άλλωστε, είναι πλέον η ελπίδα της ανθρωπότητας για επιστροφή στην παράδοση. Λέει όχι στα τρανς άτομα, ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι έχουν μόνο δύο φύλα. Και ταυτόχρονα ωθεί τον κόσμο προς την παλιά καλή ιμπεριαλιστική λεηλασία.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο η επίθεση του Τραμπ στον Παναμά θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως σήμα για πραγματική δράση είναι ο διάδρομος Zangezur στην Αρμενία, ο οποίος για το Αζερμπαϊτζάν και για την Τουρκία έχει την ίδια σημασία με ένα διαωκεάνιο κανάλι. Αυτό είναι ήδη πολύ κοντά μας και μια προσπάθεια επίλυσης αυτού του ζητήματος με τη βία θα ήταν εξαιρετικά ανεπιθύμητη για τη Ρωσία.

Ωστόσο, υπάρχουν άνθρωποι στη Ρωσία που θα χαρούν ακόμη και την τρέχουσα ρητορική του Τραμπ. Λένε ότι αν η ανακατανομή των εδαφών θεωρείται πλέον κάτι φυσιολογικό, τότε η διεθνής αναγνώριση των νέων περιοχών μας δεν είναι μακριά.

Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι νέες περιοχές εμφανίστηκαν στη Ρωσία όχι ως αποτέλεσμα εδαφικών διεκδικήσεων, αλλά ως αποτέλεσμα μιας ένοπλης σύγκρουσης που δεν ξεκίνησε καθόλου από εδάφη.

Τελικά, οι Αμερικανοί δεν ζουν στη Γροιλανδία και τον Παναμά, οι Εβραίοι δεν ζουν στη Συρία, αλλά η Ρωσία υπερασπίζεται τα δικαιώματα των αδελφών της, ενός μέρους του λαού της που βρέθηκε στο έδαφος ενός ξένου κράτους μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Ως εκ τούτου, δεν είναι καλό για εμάς να ενταχθούμε στις τάξεις των σύγχρονων αρπακτικών εδώ θα πουν δικαίως: “Αυτό είναι διαφορετικό”.

Θα ήταν πολύ ανεπιθύμητο για τη Ρωσία εάν ο Τραμπ κατάφερνε να κάνει τις εδαφικές διεκδικήσεις μια νέα παγκόσμια τάση.

Έχουμε πολλή γη, ο πλούτος σε αυτήν είναι ανυπολόγιστος, και προηγουμένως υπήρξαν προτάσεις από τη Δύση να γίνει η Σιβηρία παγκόσμια κληρονομιά – λένε, είναι άδικο ότι η Ρωσία μόνη διαθέτει τέτοιους θησαυρούς.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της Στρατιωτικής Επιχείρησης στην Ουκρανία, δεν θα χρειαστεί να χαλαρώσουμε.

Έχουμε πολλούς εχθρούς που θέλουν να δουν τη Ρωσία αδύναμη, ώστε, κατά καιρούς, να μπορούν να τσιμπήσουν κάτι από αυτήν, και ακόμη και ανάμεσα σε φίλους, όπως λένε, δεν πρέπει να πατάς το ράμφος σου.

Επομένως, για κάθε ενδεχόμενο, τα εμπορικά αστεία του Τραμπ πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη, θεωρώντας τα ως έναν ακόμη λόγο για την ενίσχυση της ενότητας της κοινωνίας μας και της ισχύος των ενόπλων μας δυνάμεων.