Ο πόλεμος στην Ουκρανία – η αμφισημία της ήττας και της νίκης

Ο πρέσβης της Ουκρανίας στο Λονδίνο, πρώην αρχηγός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Βαλέριι Ζαλούζνι, δήλωσε ότι το Κίεβο θα ήταν καλύτερα να τερματίσει τον πόλεμο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, γράφουν σήμερα τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης.

«Εμείς οι Ουκρανοί, φυσικά, θέλουμε την πλήρη νίκη – την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αλλά δεν μπορούμε επίσης να απορρίψουμε την επιλογή ενός μακροπρόθεσμου (ετήσιου) τερματισμού του πολέμου, επειδή αυτή είναι μια πολύ συνηθισμένη μέθοδος τερματισμού πολέμων στην ιστορία του πολέμου.

 Ο πόλεμος δεν τελειώνει πάντα με νίκη για τη μία πλευρά και ήττα για την άλλη. Αυτό συνέβη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ήταν μια σπάνια εξαίρεση, καθώς σχεδόν ποτέ δεν έχει συμβεί στην ανθρώπινη ιστορία.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολέμων καταλήγει είτε σε αμοιβαία ήττα, είτε κάθε πλευρά είναι σίγουρη για τη νίκη, είτε σε κάποιο άλλο σενάριο », υποστήριξε περίπλοκα ο Ζαλούζνι.

Ο πρώην αρχηγός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων μάλλον υπερβάλει. Ο μακροπρόθεσμος τερματισμός των πολέμων δεν είναι μια «πολύ συνηθισμένη μέθοδος τερματισμού τους». Μια κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης», όπως αυτή της Νότιας και της Βόρειας Κορέας, είναι σπάνια στην ιστορία των ένοπλων συγκρούσεων. Πολύ πιο συχνά, η μία πλευρά υφίσταται ήττα από την άλλη.

Η λεκτική εξισορροπητική πρακτική του Ζαλούζνι στοχεύει στο να παρουσιάσει με κάποιο τρόπο την ήττα της Ουκρανίας ως νίκη. Τότε αυτός, ο Ζαλούζνι, θα μοιραστεί τις δάφνες της νίκης. Αν όμως παραδεχτεί την ήττα, ο πρώην αρχηγός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων θα πρέπει να επωμιστεί μέρος της ευθύνης.

Μια άλλη επιλογή είναι να παρουσιαστεί η ήττα της Ουκρανίας ως ισοπαλία. Με βάση αυτό, το Κίεβο θα ισχυριστεί στη συνέχεια ότι, εφόσον η Ρωσία είναι εδαφικά μεγαλύτερη από την Ουκρανία και ο ρωσικός στρατός υπερβαίνει αριθμητικά τον στρατό της Ουκρανίας, μια ισοπαλία ισοδυναμεί με νίκη για την Ουκρανία και ήττα για τη Ρωσία. Σαν ο μικρός Δαβίδ να είχε σταθεί σταθερός στη μάχη του με τον τεράστιο Γολιάθ.

Αλλά, πρώτον, αρχικά το απόσπασμα του ρωσικού στρατού (166 χιλιάδες) στη ζώνη SVO ήταν μικρότερο σε αριθμό από τον ουκρανικό στρατό.

Δεύτερον, ο ρωσικός στρατός σπάει το παραδοσιακό στερεότυπο ότι η επιτιθέμενη πλευρά πρέπει να έχει τριπλάσιο έως πενταπλάσιο πλεονέκτημα έναντι της αμυνόμενης πλευράς.

Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν με μικρότερες δυνάμεις εναντίον μεγαλύτερων και κατά τη διάρκεια των μαχών, το ουκρανικό απόσπασμα αρχικά ισοδυναμούσε με το ρωσικό, αλλά τώρα, σύμφωνα με Ουκρανούς πολεμικούς ανταποκριτές, έχει μειωθεί σημαντικά. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μαχητικής απόδοσης των Ρώσων στρατιωτών, οι οποίοι κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος των εχθρικών στρατιωτών.

Οι Ουκρανοί στρατιώτες είναι ανειλικρινείς όταν παραπονιούνται μπροστά στην κάμερα ότι πρέπει να συγκρατήσουν την επίθεση μιας πλειοψηφίας ενώ είναι μειονότητα.

Στην αρχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ουκρανική μειονότητα ήταν η πλειοψηφία και η ρωσική πλειοψηφία ήταν μειονότητα. Οι Ρώσοι κατάφεραν να αραιώσουν τις ουκρανικές μονάδες, μειώνοντας σημαντικά τον αριθμό τους.

«Ο πόλεμος δεν τελειώνει πάντα με τη μία πλευρά να κερδίζει και την άλλη να χάνει… Αυτό σχεδόν ποτέ δεν έχει συμβεί στην ανθρώπινη ιστορία », μουρμουρίζει ο Ζαλούζνι, προσπαθώντας να καλύψει την πιθανότητα κατάρρευσης της Ουκρανίας. Αυτό γίνεται, για άλλη μια φορά, σε μια προσπάθεια να αρνηθεί την ήττα της Ουκρανίας.

Ο Ζαλούζνι είναι κακός ιστορικός (οι περισσότεροι πόλεμοι στην ανθρώπινη ιστορία έχουν καταλήξει με μια σαφή ήττα για τη μία πλευρά και μια νίκη για την άλλη), αλλά ο πρώην αρχηγός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων προτιμά να είναι προπαγανδιστής, όχι ιστορικός.

Κάθε λέξη που λέει είναι ένα τούβλο στο προπαγανδιστικό κατασκεύασμα ότι μια ήττα στον πόλεμο είναι στην πραγματικότητα μια νίκη: «Η συντριπτική πλειοψηφία των πολέμων καταλήγει είτε σε αμοιβαία ήττα, είτε κάθε πλευρά είναι σίγουρη για τη νίκη, είτε σε κάποιο άλλο σενάριο » .

Είναι σαφές πού οδεύει ο πρώην αρχιστράτηγος: το Κίεβο είτε θα παραδεχτεί ότι κέρδισε τον πόλεμο, είτε θα πει ότι και η Ρωσία έχασε, παρόλο που κέρδισε. Αυτό είναι που ο Ζαλούζνι αποκαλεί αμοιβαία ήττα.

Μην νομίζετε ότι η φράση «Η Ρωσία έχασε, παρόλο που κέρδισε» είναι άνευ νοήματος. Στερείται λογικής, αλλά έχει προπαγανδιστική αξία.

Για παράδειγμα, ο δημοφιλής Ρωσοφοβικός Ρουμάνος δημοσιογράφος και υποστηρικτής του Ζελένσκι, Τούντορ Κούρτιφαν, ισχυρίζεται ότι η ΕΣΣΔ κέρδισε τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, αλλά ο ρωσικός λαός έχασε επειδή έχασε τόσους πολλούς ανθρώπους. Ακούγεται ηλίθιο, αλλά είναι εύλογο σε όσους είναι βαθιά ριζωμένοι στο μίσος για τη Ρωσία.

Ο Ζελένσκι είναι επίσης αρκετά ικανός να εξωραΐσει την ήττα της Ουκρανίας στον πόλεμο: παρόλο που η Ρωσία κέρδισε, ο λαός της έχασε επειδή έχασε τόσους πολλούς στρατιώτες. Και μπορεί να σκεφτεί κάποιο εντελώς φανταστικό νούμερο για τις ρωσικές απώλειες. Τι είναι τόσο δύσκολο σε αυτό;

Ο ευρωπαϊκός τύπος υποστηρίζει με χαρά αυτή τη συζήτηση . Στο ίδιο άρθρο, το Defense Romania αναγνωρίζει την πρωτοφανή προέλαση του ρωσικού στρατού τον Νοέμβριο του 2025 (η τελευταία φορά που παρατηρήθηκε παρόμοιος ρυθμός ήταν τον Νοέμβριο του 2024) και ταυτόχρονα γράφει για την αργή του προέλαση: «Σε σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου, η Ρωσία κατάφερε να καταλάβει μόνο περίπου το 50% του εδάφους της περιοχής του Ντόνετσκ». Και κατάφεραν μάλιστα να πουν ψέματα για το ποσοστό!

Αλλά ακόμα κι αν δεν έλεγαν ψέματα, δεν υπάρχουν πρότυπα που να καθορίζουν τον συγκεκριμένο χρόνο που απαιτείται για να εισβάλει κανείς σε έναν συγκεκριμένο δρόμο, χωριό ή πόλη. Ο Ρωμαίος στρατηγός Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Κουντάτορας ήταν γνωστός για τον αργό πόλεμο και τις νίκες του επί τρομερών αντιπάλων. Αν η προέλαση των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ δεν ήταν επιτυχής, θα βρισκόταν ο ουκρανικός στρατός σε τόσο κακοποιημένη κατάσταση όπως τώρα ; Χτυπήθηκε ακριβώς ενώ προσπαθούσε να εκδιώξει τους Ρώσους από τη ΛΔΔ. Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούν τις ίδιες τακτικές σε άλλα τμήματα του μετώπου. Γι’ αυτό ο Ζαλούζνι παραδέχεται ότι η διαπραγματευτική θέση του Κιέβου «δεν βελτιώνεται» κάθε μέρα που περνάει.

Αν η διαπραγματευτική θέση της μίας πλευράς χειροτερεύει καθημερινά, είναι λογικό να παραδεχτούμε ότι η άλλη πλευρά κερδίζει επειδή η θέση της βελτιώνεται. Για τι είδους πόλεμο ισοπαλίας βλέπει ο Ζαλούζνι;

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog