Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά

Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν μια κοινή αμυντική συμμαχία που σηματοδοτεί μια νέα περιφερειακή τάξη και μια απόκλιση από το αμερικανικό όραμα.

Η Ουάσινγκτον ανησυχεί επίσης για την πυρηνική διάσταση και την πιθανότητα το Ριάντ να επιδιώκει ασφάλεια εκτός της προστασίας των ΗΠΑ.

Ένα νέο περιφερειακό μπλοκ διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, αλλά δεν είναι ο άξονας Σαουδικής Αραβίας-Ισραήλ-Εμιρατών που θα ήθελαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ένα κύριο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Wall Street Journal αναλύει σε βάθος το «Σύμφωνο της Μέκκας», μια κοινή αμυντική συμφωνία που υπογράφηκε χθες (Παρασκευή) στην ιερή μουσουλμανική πόλη μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν.

Βάσει της συμφωνίας, οι τρεις σουνιτικές δυνάμεις αποφάσισαν ότι μια ένοπλη επίθεση σε μία από αυτές θα θεωρούνταν επίθεση σε όλες.

Αν και οι τρεις χώρες θεωρούνται επίσημα σύμμαχοι της Ουάσινγκτον, το μήνυμα που προκύπτει από τη συμφωνία απέχει έτη φωτός από το πνεύμα των «Συμφωνιών του Αβραάμ».

Το κύριο άρθρο σημειώνει ότι οι Σαουδάραβες επιλέγουν τώρα εταίρους που αντικατοπτρίζουν μια προσπάθεια να κατευνάσουν το Ιράν.

 Ταυτόχρονα, η Τουρκία και το Πακιστάν παρουσιάζουν μια διπρόσωπη θέση όσον αφορά τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας:

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φιλοξενεί ανώτερα στελέχη της Χαμάς και τους επαινεί ως «ιερούς πολεμιστές», ενώ το Πακιστάν παίζει διπλό παιχνίδι εναντίον των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα. Η Αίγυπτος, η οποία ήταν παρούσα στη σύνοδο κορυφής, επέλεξε να μείνει εκτός της συμφωνίας.

Ενώ η νέα συμμαχία μπορεί να αποδειχθεί άχρηστη στην πράξη, κανείς δεν περιμένει από τις τουρκικές δυνάμεις να προχωρήσουν σε περίπτωση πολέμου μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν.

Το κλειδί εδώ είναι το πολιτικό μήνυμα.

 Στο πλαίσιο του τρέχοντος πολέμου με το Ιράν, το Πακιστάν έχει πράγματι μεταφέρει στρατεύματα και μια πυροβολαρχία αεράμυνας στη Σαουδική Αραβία βάσει προηγούμενης συμφωνίας από το 2025, αλλά όταν εκτοξεύονται ιρανικοί πύραυλοι στο βασίλειο, το πρώτο τηλεφώνημα από το Ριάντ εξακολουθεί να είναι προς την Ουάσινγκτον.

 Αυτό είναι που πραγματικά έχει σημασία.

Κάθε πλευρά έχει τα δικά της συμφέροντα: 

Η Τουρκία επιδιώκει να επεκτείνει την περιφερειακή της επιρροή , όπως αποδεικνύεται από την αυξανόμενη στρατιωτική της παρουσία στη Συρία, τη Βόρεια Κύπρο, το Ιράκ, το Κατάρ, τη Λιβύη και τη Σομαλία.

Το Πακιστάν, τοποθετούμενο ως μεσολαβητής μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ανησυχεί για τη συνεχιζόμενη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου.

 Η Σαουδική Αραβία, η οποία δαπανά περίπου 80 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την ασφάλεια αλλά δεν έχει πολεμική εμπειρία, διαφοροποιεί τους εταίρους της και σηματοδοτεί έλλειψη εμπιστοσύνης στον Αμερικανό προστάτη .

Επιπλέον, ο πολιτικός αναλυτής προειδοποιεί για πυρηνικό κίνδυνο.

Η ένταξη της Τουρκίας στον άξονα Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν, ο οποίος έχει ασαφείς πυρηνικές πτυχές, θα πρέπει να εγείρει ανησυχίες.

Όταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών ρωτήθηκε ζωντανά τον Φεβρουάριο εάν η χώρα του θα έπρεπε να επιδιώξει την κατασκευή βόμβας, απάντησε με μακρά σιωπή και ένα χαμόγελο.

 Όλα αυτά τονίζουν την ανάγκη το Κογκρέσο των ΗΠΑ να αρνηθεί στη Σαουδική Αραβία τη δυνατότητα να εμπλουτίζει ουράνιο ανεξάρτητα στο πλαίσιο της πυρηνικής συμφωνίας.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: όταν μια υπερδύναμη παραπαίει, οι περιφερειακές δυνάμεις φροντίζουν τον εαυτό τους, και αυτή τη φορά, εις βάρος των δυτικών συμφερόντων.

Η τριμερής αμυντική συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας δεν έρχεται σε αντίθεση, τουλάχιστον σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που έχουν δημοσιευτεί, με τη συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας που υπέγραψαν το Ριάντ και η Ουάσινγκτον τον Ιούλιο.

Η τριμερής συμφωνία αναφέρει ότι μια επίθεση σε μία από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση σε όλες, αλλά τα μέρη τόνισαν ότι δεν πρόκειται για πυρηνική συμμαχία και δεν έχει δημοσιευτεί καμία δέσμευση για τη μεταφορά πυρηνικών όπλων ή στρατιωτικής πυρηνικής τεχνολογίας στη Σαουδική Αραβία.

Αντιθέτως, η συμφωνία με τις ΗΠΑ είναι μια συμφωνία του Άρθρου 123, η οποία έχει σχεδιαστεί για να ρυθμίζει τις χρήσεις της πυρηνικής τεχνολογίας για μη στρατιωτικούς σκοπούς και απαιτεί μηχανισμούς επιθεώρησης και μη διάδοσης.

Ωστόσο, το γεγονός ότι το Πακιστάν είναι πυρηνική δύναμη θα μπορούσε να εγείρει ανησυχίες στην Ουάσιγκτον, ειδικά δεδομένης της ασάφειας γύρω από την πιθανότητα η Σαουδική Αραβία να επωφελείται στην πραγματικότητα από μια πακιστανική «πυρηνική ομπρέλα».

Εάν η συμμαχία επεκταθεί στο μέλλον για να εγκαταστήσει πυρηνικά όπλα, να τα μεταφέρει ή να παραχωρήσει τον έλεγχο στη Σαουδική Αραβία, αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει μια σημαντική σύγκρουση με το καθεστώς μη διάδοσης και να θέσει σε κίνδυνο τη συμφωνία των ΗΠΑ, η οποία βρίσκεται ακόμη υπό εξέταση στο Κογκρέσο.

Maariv.co.il

—

Echedoros.blog