Υεμένη: 43 Υπάλληλοι του ΟΗΕ δικάζονται για κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ

Στο χάος της Υεμένης, όπου ο εμφύλιος πόλεμος αποτελεί πλέον παρελθόν, οι Χούθι αποφάσισαν να οδηγήσουν 43 μέλη του προσωπικού των Ηνωμένων Εθνών στη δικαιοσύνη, κατηγορώντας τους για κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ.

Αυτή η κίνηση υπερβαίνει τη δικαστική σφαίρα. Είναι μια πολιτική και συμβολική πράξη, μέρος μιας μάχης για νομιμότητα και εξουσία σε μια χώρα που σπαράσσεται από δώδεκα χρόνια συγκρούσεων και μια ολοένα και πιο ασταθή περιφερειακή ισορροπία.

Η κατηγορία εναντίον των αξιωματούχων του ΟΗΕ έρχεται μετά την ισραηλινή επιδρομή στις 28 Αυγούστου που σκότωσε τον πρωθυπουργό των Χούθι, Άχμεντ αλ-Ραχάουι, και εννέα μέλη της κυβέρνησης.

Οι Χούθι έχουν μετατρέψει αυτή την επίθεση σε πολιτικό μανιφέστο: το Ισραήλ όχι μόνο χτύπησε την κυβέρνηση στη Σαναά, αλλά έδειξε στον κόσμο ποιος κυβερνά τους ουρανούς πάνω από την Υεμένη.

Η απάντηση, επομένως, δεν είναι απλώς εκδίκηση, αλλά μια προσπάθεια αντιστροφής της αφήγησης. Δεν είναι πλέον αντάρτες που υποστηρίζονται από το Ιράν και μάχονται εναντίον μιας κυβέρνησης που υποστηρίζεται από το Ριάντ, αλλά θύματα της ισραηλινής επιθετικότητας και ενός συνένοχου διεθνούς συστήματος.

Για χρόνια, η Υεμένη αποτελεί κόμβο αντιπαλοτήτων μεταξύ του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.

Οι Χούθι, που συνδέονται με την Τεχεράνη, ελέγχουν την πρωτεύουσα Σαναά και μέρος του βορρά της χώρας, αντιστεκόμενοι σε έναν αραβικό συνασπισμό που υποστηρίζεται από τη Δύση.

Αλλά η σύγκρουση δεν είναι μόνο στρατιωτική: είναι επίσης ένας πόλεμος πληροφοριών, όπου κάθε σύλληψη, κάθε δίκη, κάθε δήλωση χρησιμοποιείται για να διαμορφώσει τη διεθνή αντίληψη.

Η κατηγορία του ΟΗΕ για κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ χρησιμεύει στην απαξίωση ολόκληρου του συστήματος διεθνών οργανισμών, που θεωρούνται εργαλεία των δυτικών δυνάμεων.

Σε μια χώρα όπου το 70% του πληθυσμού εξαρτάται από την ανθρωπιστική βοήθεια, η στοχοποίηση του προσωπικού του ΟΗΕ θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ουδετερότητα της διεθνούς παρέμβασης.

Από την πλευρά του, το Ισραήλ ανέλαβε ανοιχτά την ευθύνη για την επίθεση που σκότωσε τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό του επιτελείου των Χούθι, δικαιολογώντας την ως επιχείρηση αυτοάμυνας. Είναι η λογική της διευρυμένης αποτροπής, αυτή που εφαρμόζει το Τελ Αβίβ από τη Γάζα μέχρι τον Λίβανο και την Υεμένη: να χτυπούν όποιον μπορεί να απειλήσει την ασφάλεια του Ισραήλ, τώρα ή στο μέλλον.

Αλλά αυτή η στρατηγική, ενώ ενισχύει την εικόνα του Ισραήλ ως κυρίαρχης περιφερειακής δύναμης, αυξάνει επίσης το αίσθημα περικύκλωσης μεταξύ των φιλοϊρανικών κινημάτων.

Κατά συνέπεια, οι Χούθι δεν αντιδρούν μόνο στρατιωτικά, αλλά προσπαθούν επίσης να μετατοπίσουν την κοινή γνώμη.

Το να δικάζον αξιωματούχους του ΟΗΕ σημαίνει ότι λένε στον κόσμο: «Δεν είμαστε οι τρομοκράτες, είμαστε αυτοί που δέχονται την επίθεση».

Πίσω από αυτή την ένταση κρύβεται και μια οικονομική διάσταση. Η Υεμένη ελέγχει το Στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, ένα στρατηγικό πέρασμα μεταξύ της Ερυθράς Θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού. Όποιος κυριαρχεί σε αυτή τη θαλάσσια οδό ελέγχει ένα κρίσιμο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Χούθι έχουν επανειλημμένα επιτεθεί σε εμπορικά πλοία που συνδέονται με το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, τραβώντας την προσοχή του Πενταγώνου.

 Ο πόλεμος της Υεμένης δεν είναι ένας περιθωριακός πόλεμος, αλλά μια μάχη για τις παγκόσμιες ενεργειακές και εμπορικές οδούς.

Η δίκη του προσωπικού του ΟΗΕ σημαίνει επίσης διεκδίκηση κυριαρχίας σε μια περιοχή που αποτελεί σταυροδρόμι διεθνών συμφερόντων και τώρα κινδυνεύει να γίνει το νέο επίκεντρο μιας σύγκρουσης μεταξύ δυνάμεων.

(Διεθνή μέσα ενημέρωσης).

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ  – Echedoros.blog