Ο Βίκτορ Όρμπαν δύσκολα θα πιστέψει την τύχη του. Μετά την αξιομνημόνευτη εμφάνισή του στο Μόναχο, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών τιμά τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας με μια επίσκεψη, αφού προηγουμένως είχε συναντηθεί με τον Σλοβάκο πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίτσο.
Και οι δύο είναι ρωσόφιλοι, ευρωσκεπτικιστές και δηλωμένα ένθερμοι υποστηρικτές του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.
Και αυτό είναι ένα μήνυμα που δεν αφήνει καμία επιθυμία να εκφραστεί με σαφήνεια. Εν τω μεταξύ, οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να προβληματίζονται για το πώς να ερμηνεύσουν την εμφάνιση του Μάρκο Ρούμπιο στη διάσκεψη ασφαλείας, η οποία από μόνη της φαίνεται μάλλον παράλογη.
Πράγματι, ο τόνος φαινόταν πιο ομαλός σε σύγκριση με την ομιλία του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς πριν από ένα χρόνο, και όχι χωρίς μια δόση διατλαντικής νοσταλγίας.
Αλλά το υποκείμενο νόημα και των δύο λόγων ήταν το ίδιο: αντιφιλελεύθερος, εθνικιστικός, αντι-Διαφωτιστικός.
Για τον υπουργό Εξωτερικών, η εποχή της παγκοσμιοποίησης από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας τάξης βασισμένης σε κανόνες και αντιαποικιακής από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αντιπροσωπεύει μια μοναδική εξαίρεση στην ιστορία – στην καλύτερη περίπτωση.
Πιθανότατα, πιστεύει ότι ανήκει στα σκουπίδια της ιστορίας. Το «τέλος της ιστορίας» που υποτίθεται ότι θα έφερε ο θρίαμβος της δημοκρατίας – τι «ανόητη ιδέα», σύμφωνα με τον Ρούμπιο.
Η εικόνα που σκιαγράφησε ο υπουργός Εξωτερικών αντιπροσωπεύει, κατά μία έννοια, την αντίθεση της ευρωπαϊκής αυτοαντίληψης.
Η απόρριψη του ελεύθερου εμπορίου, από το οποίο όλοι ωφελούνται, μιας ανοιχτής κοινωνίας που βλέπει τη μετανάστευση ως εμπλουτισμό από τον Ρούμπιο, και η συνολική απόρριψη των διεθνών θεσμών είναι ξεκάθαρες.
Και το υπονοούμενο που απευθύνεται στους Ευρωπαίους: Ακολουθήστε το μονοπάτι μας, αποτίστε τον αμερικανικό σας φόρο τιμής στην αναγέννηση της δυτικής λευκής κυριαρχίας, αλλιώς φεύγετε.
Μόναχο, Μπρατισλάβα, Βουδαπέστη – ένα ιδεολογικό δρομολόγιο του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ
Πρόκειται ουσιαστικά για την ίδια αντιφιλελεύθερη ιδεολογία με αυτή του Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σαμποτάρει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ιδανικά της για Χειραφέτηση και Διαφωτισμό την τελευταία δεκαετία.
Επομένως, το ταξίδι του Ρούμπιο από το Μόναχο μέσω Μπρατισλάβα, όπου μια αδελφή ψυχή, ο Φίτσο, ανέλαβε την εξουσία, στη Βουδαπέστη ήταν απολύτως λογικό.
Η διαδρομή όχι μόνο ταιριάζει ιδεολογικά, αλλά πάνω απ’ όλα χρησιμεύει για την ενίσχυση της προεκλογικής εκστρατείας του Όρμπαν, καθώς θα αντιμετωπίσει τους ψηφοφόρους του τον Απρίλιο.
«Η επιτυχία σας είναι και δική μας επιτυχία», έβαλε τον Ρούμπιο να μεταφέρει ο Τραμπ στον Πρωθυπουργό. Περισσότερες παρεμβάσεις είναι αδύνατες.
Από αμερικανική οπτική γωνία, ο Ορμπανισμός αποτελεί βασικό σημείο εκκίνησης για την επαναφορά της γηραιάς ηπείρου σε τάξη.
Ο Ρούμπιο μίλησε για μια «χρυσή εποχή» των διμερών σχέσεων στη Βουδαπέστη.
Το AfD στη Γερμανία, το Rassemblement National στη Γαλλία και το κόμμα «Reform UK» του Νάιτζελ Φάρατζ στη Μεγάλη Βρετανία είναι, από αμερικανική οπτική γωνία, τα πολλά υποσχόμενα παρακλάδια της εθνικιστικής ιδεολογίας τύπου Όρμπαν.
Επιπλέον, ο Ορμπανισμός θεωρείται πρότυπο μεταξύ των Αμερικανών στοχαστών του MAGA, πρώτον όσον αφορά την αποδόμηση του κράτους δικαίου και δεύτερον όσον αφορά την ισοπέδωση του τοπίου των μέσων ενημέρωσης.
Τι μπορεί ακόμα να κάνει η Ευρώπη
Ποια άλλη επιλογή έχουν οι Ευρωπαίοι, που βλέπουν τους εαυτούς τους να απειλούνται τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό, παρά να επικαλεστούν την κυριαρχία τους;
Στη Δύση, την αποστάτρια προστάτιδα και ηγετική δύναμη· στην Ανατολή, τον ρωσικό ιμπεριαλισμό· και στην Άπω Ανατολή, κυρίως, τον ολοένα και πιο αχαλίνωτο μερκαντιλισμό.
Η κατάσταση της Ευρώπης δεν ήταν ποτέ πιο κρίσιμη από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ένα ελάχιστο επίπεδο ενότητας είναι απαραίτητο, αν και σε καμία περίπτωση επαρκές, για την ευρωπαϊκή κυριαρχία. Ένα πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα ήταν να χαλιναγωγηθεί επιτέλους ο αρχισαμποτέρ, ο οποίος τώρα ενεργεί στην υπηρεσία τόσο του Κρεμλίνου όσο και του Λευκού Οίκου.
Η Ουγγαρία αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1,2% του οικονομικού προϊόντος της ΕΕ, ωστόσο η χώρα έχει λάβει περισσότερα από 40 δισεκατομμύρια ευρώ καθαρά σε βοήθεια από την ΕΕ μόνο τα τελευταία δέκα χρόνια.
Και τουλάχιστον από το 2010, ο Όρμπαν χρησιμοποιεί την αρχή της ομοφωνίας της ΕΕ στην εξωτερική πολιτική για να εκβιάζει τους Ευρωπαίους εταίρους της.
Αρκετά πια.
Οι επαναλαμβανόμενες διαδικασίες των Βρυξελλών για την επιβολή του κράτους δικαίου, το περιστασιακό πάγωμα δισεκατομμυρίων σε χρηματοδότηση, η απειλή αναστολής του δικαιώματος ψήφου – όλα αυτά δεν έχουν επιτύχει τίποτα.
Απλώς επειδή οι κυρώσεις δεν εφαρμόστηκαν ποτέ πραγματικά και οι απειλές δεν ήταν αξιόπιστες. Μέχρι στιγμής, έχουν επικρατήσει οι υποστηρικτές του κατευνασμού, εκείνοι που προειδοποιούσαν ότι η ΕΕ είχε ήδη μόλις ανακάμψει από το Brexit και δεν μπορούσε να διακινδυνεύσει περαιτέρω διαζύγια.
Οι Βρυξέλλες είναι πιο απειλητικές από τη Μόσχα, σύμφωνα με τον Όρμπαν.
Αλλά στην τρέχουσα κατάσταση, ισχύει το αντίθετο: οι Βρυξέλλες δεν μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μέλη που βλέπουν την «πραγματική απειλή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι στη Ρωσία».
Έτσι το διατύπωσε ο Όρμπαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας. Η Ευρώπη δεν είναι μόνο μια κοινότητα δικαίου, αλλά πρωτίστως μια κοινότητα αξιών – και η Ουγγαρία παραβιάζει τακτικά και τις δύο εδώ και χρόνια.
Δεν προβλέπεται διαδικασία για αναγκαστική αποβολή από την Ένωση.
Ωστόσο, ένα σαφές μήνυμα προς τη Βουδαπέστη ότι φτάνει πια και ότι η Ουγγαρία πρέπει είτε να ξεκινήσει μια ριζική αλλαγή πολιτικής είτε να αναλάβει την πρωτοβουλία για μια «Huxit» (έξοδο της Ουγγαρίας) έχει καθυστερήσει πολύ. Είναι θέμα ευρωπαϊκής αυτοεπιβεβαίωσης.
Ένα τέτοιο μήνυμα θα ήταν σίγουρα πιο χρήσιμο όσον αφορά την ευρωπαϊκή κυριαρχία από το να τιμούμε δουλοπρεπώς έναν Αμερικανό επικεφαλής διπλωμάτη με χειροκροτήματα.
Έναν υπουργό Εξωτερικών που, στο Μόναχο, απλώς επέβαλε μια πραγματική ειρηνευτική εντολή στους πρώην εταίρους πέρα από τον Ατλαντικό, η οποία ουσιαστικά αναφέρει: Είτε μας ακολουθείτε άνευ όρων, είτε τελειώνετε «πολιτιστικά». Με τέτοιους φίλους, ποιος χρειάζεται εχθρούς;
—
Discover more from Echedoros.blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Αν η Ε.Ε. θελει να διαλυθει γιατι θα πρεπει να ασχολουμαστε με κυριως αχρηστες θεωριες δυο ταχυτητων.
Οποιος θελει απλα προχωραει και οποιος δεν θελει φευγει.
Για πιο λογο να ασχολουμαστε με κυβερνησεις και νομοθετες που μας θεωρουν βασει της νομοθεσιας σκλαβους χωρις δικαιωματα και μονο με υποχρωσεις;