Χρόνος Ανάγνωσης: 1 λεπτό

Σε μια εποχή όπου οι γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή κορυφώνονται, η κατανόηση της ιρανικής στρατηγικής άμυνας δεν έχει απλό ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, είναι ζήτημα διεθνούς ασφάλειας. Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο καθηγητής στη ΣΣΕ Κώστας Γρίβας σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν (δείτε εδώ), έκανε μια σημαντική αναφορά σε ένα ιδιαίτερου ενδιαφέροντος πόνημα.

Το βιβλίο «Defending Iran: From Revolutionary Guards to Ballistic Missiles» (Cambridge University Press, 2021) των Gawdat Bahgat και Anoushiravan Ehteshami το οποίο αποτελεί μια ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη ανάλυση του ιρανικού αμυντικού δόγματος μετά την Επανάσταση του 1979. Βασισμένο σε πρωτογενείς πηγές στα περσικά, αραβικά και αγγλικά. Μια εργασία νηφάλια, κάτι που δυστυχώς συχνά λείπει από τις δημόσιες συζητήσεις.

Ο κεντρικός σκοπός: Γιατί το Ιράν αμύνεται «διαφορετικά»

Οι συγγραφείς δεν προσπαθούν να δικαιολογήσουν την στάση ή να δαιμονοποιήσουν την Τεχεράνη. Αντιθέτως, θέτουν ένα ερώτημα: πώς και γιατί μια χώρα υπό διεθνείς κυρώσεις, με περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονα οπλικά συστήματα, κατάφερε να αναπτύξει μια αποτελεσματική στρατηγική αποτροπής;

Η απάντηση που δίνουν είναι σαφής: το ιρανικό μοντέλο άμυνας δεν είναι προϊόν «παραλογισμού» ή ιδεολογικού φανατισμού, αλλά ορθολογικής προσαρμογής σε δομικούς περιορισμούς – κυρώσεις, στρατιωτική υστέρηση και γεωπολιτική σχετική απομόνωση – αν και οι παρασκηνιακές σχέσεις με Ρωσία, Κίνα και Β. Κορέα, σίγουρα παίζουν τον ρόλο τους.

Το Ιράν είναι μια περιφερειακή δύναμη με έντονη αίσθηση ανασφάλειας, λόγω γεωπολιτικών πιέσεων και εχθρικού περιβάλλοντος τις αμείλικτης γεωγραφίας. Η στρατηγική του δεν είναι «παράλογη», αλλά αποτελεί ορθολογική προσαρμογή σε συγκεκριμένους περιορισμούς.

Συνέχεια στην πηγή: i-epikaira.blogspot.com