Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει σήμερα όχι μόνο μια κρίση εξωτερικής πολιτικής, αλλά και μια βαθιά κρίση ηθικής και στρατηγικής νομιμότητας.

Η συνεχιζόμενη γενοκτονία και καταστροφή στη Γάζα τα τελευταία δυόμισι χρόνια, η δολοφονία δεκάδων χιλιάδων αμάχων, οι αυξανόμενες κατηγορίες για γενοκτονία σε διεθνή δικαστήρια και οι κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου αποκαλύπτουν ξεκάθαρα την εικόνα που παρουσιάζουν οι Βρυξέλλες ενόψει αυτής της κρίσης.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αποφεύγει ακόμη και τις πιο απλές πολιτικές αντιδράσεις προς το Ισραήλ.

Αντιμέτωπη με τις εκκλήσεις από αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως την Ισπανία, την Ιρλανδία και το Βέλγιο, για αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ, η απροθυμία των Βρυξελλών έχει γίνει κάτι περισσότερο από απλή διπλωματική προφύλαξη.

Αυτό αντανακλά μια πολιτική επιλογή των ελίτ που προσκολλώνται στη θεσμική δομή της ΕΕ. Είναι παρόμοιο με πνευματική στασιμότητα.

Αυτή η συνθήκη ονομάζεται «ταύτιση με το Ισραήλ».

Η αναστολή των απαιτήσεών της από την Ευρώπη σχετικά με το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την κανονιστική εξωτερική πολιτική όσον αφορά το Ισραήλ ισοδυναμεί ουσιαστικά με αυτοεπιβαλλόμενη ακύρωση των δικών της αξιών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αντιδρά γρήγορα με κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την Ουκρανία και προετοιμάζει γρήγορα σκληρά οικονομικά πακέτα, δεν επιδεικνύει την ίδια ηθική ευαισθησία στη Γάζα.

Αυτό δεν είναι απλώς διπλό πρότυπο, αλλά μια θεσμική κατάρρευση της συνείδησης.

Έλλειψη πρωτοβουλίας σε βασικά θέματα

Ακόμα πιο εντυπωσιακό και τραγικό είναι ότι, σε στιγμές πραγματικής κρίσης, η ΕΕ καθίσταται ουσιαστικά ανίσχυρη, ενώ με συμβολικές χειρονομίες επιχειρεί να παρουσιαστεί ως κεντρικός παράγοντας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει καμία σοβαρή πρωτοβουλία στη Μέση Ανατολή που να μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη για την ειρήνη.

Ούτε έχει μια αποφασιστική στρατηγική για διαρκή σταθερότητα στον Νότιο Καύκασο. Ωστόσο, όταν ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν ακολουθεί μια πολιτική που απομακρύνει τη χώρα του από τη Ρωσία, επιδιώκει μια νέα ισορροπία και, μετά από πολλά δύσκολα στάδια, οι Βρυξέλλες εμφανίζονται ξαφνικά στο Ερεβάν σαν να ήταν δικό του επίτευγμα, παρουσιάζοντάς το ως διπλωματικό θρίαμβο, αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα επαίσχυντο πολιτικό κόλπο.

Ενώ τα θεμέλια για τον μετασχηματισμό στο Ερεβάν τέθηκαν από το ισορροπημένο περιβάλλον που παρείχε η Τουρκία, τις ειλικρινείς προσπάθειες των κρατών του Νότιου Καυκάσου για περιφερειακή ομαλοποίηση και τις στρατηγικές πρωτοβουλίες των Ηνωμένων Πολιτειών, η επακόλουθη προσπάθεια των Βρυξελλών να εκμεταλλευτούν τον διπλωματικό χώρο που άνοιξε η Τουρκία δεν αποτελεί πολιτική πραγματικότητα, αλλά μάλλον μια ακατάλληλη πράξη διπλωματίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ανάγκη την Τουρκία…

Όπως έχει δηλώσει ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα πραγματικό σταυροδρόμι.

 Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί είτε να δει την αυξανόμενη δύναμη και την παγκόσμια επιρροή της Τουρκίας ως μια στρατηγική ευκαιρία για να ξεπεράσει την κρίση της, είτε μπορεί να επιτρέψει στην ρητορική αποκλεισμού, στις ιστορικές προκαταλήψεις και στις στενά ιδεολογικές προκαταλήψεις να αμαυρώσουν το μέλλον της Ευρώπης.

Το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς η θέση της Άγκυρας.

 Η Τουρκία έχει ήδη δημιουργήσει τον δικό της άξονα, έχει επιδείξει την ικανότητά της για πολύπλευρη διπλωματία και έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι είναι ένας απαραίτητος παράγοντας στις περιφερειακές και παγκόσμιες υποθέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αναρωτηθεί: Πού θέλει να βρίσκεται στον κόσμο του μέλλοντος;

Η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει παγκόσμια δύναμη χωρίς την Τουρκία ως πλήρες μέλος.

 Από την ενέργεια μέχρι την ασφάλεια, από τη μετανάστευση μέχρι την άμυνα, από το εμπόριο μέχρι την γεωπολιτική ισορροπία, η Τουρκία κατέχει κεντρική θέση στις στρατηγικές δυνατότητες που χρειάζεται η Ευρώπη.

Όπως έχει πει ο πρόεδρος Ερντογάν, η Τουρκία δεν είναι μια χώρα της οποίας η πόρτα χτυπιέται όταν χρειάζεται και στη συνέχεια παραμερίζεται σε άλλες στιγμές.

Η Τουρκία δεν είναι η Τουρκία του παρελθόντος. Και ο κόσμος δεν είναι πλέον ο παλιός κόσμος που περιορίζεται σε μονομερείς δυτικές σφαίρες επιρροής.

 Σήμερα, η ανάγκη της Ευρώπης για την Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη της Τουρκίας για την Ευρώπη, και αύριο αυτή η ανάγκη θα είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Η ιστορία δεν διέπεται από ό,τι γράφεται στο σύνολό της, αλλά από ό,τι δεν λέγεται ενώ θα έπρεπε να είχε ειπωθεί.

Karam Alkin – Sabah

Echedoros.blog