Η συνεργασία της Τουρκίας με αυτό που αργότερα αποκαλέστηκε ως Ευρωπαϊκή Ένωση οφειλόταν μόνο στις μηχανορραφίες των ΗΠΑ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, προκάλεσε σκάνδαλο στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας, αφού δήλωσε στα τέλη Απριλίου στα μέσα ενημέρωσης ότι «Πρέπει να πετύχουμε την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ηπείρου, ώστε να μην επηρεάζεται από τη Ρωσία, την Τουρκία ή την Κίνα».
Η συγχώνευση της Τουρκίας, μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιας για ένταξη στην ΕΕ, με την αντίπαλο της ΕΕ, τη Ρωσία, καθώς και με την Κίνα, υποδηλώνει ότι οι Βρυξέλλες την αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο.
Το αστείο της αποκάλυψε την «ερευνητική πρωτοβουλία» επί δεκαετιών της συνεργασίας τους.
Αν και κατά καιρούς συνάπτει ευκαιριακές προσωρινές συνεργασίες με τις Ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις, το οθωμανικό κράτος-προκάτοχος της Τουρκίας υπήρξε ιστορικά ο κύριος αντίπαλος της Ευρώπης, περισσότερο από όσο η Ρωσική Αυτοκρατορία που παρουσιάστηκε λανθασμένα από τους Βρετανούς, καθώς οι Οθωμανοί ήταν πολιτισμικά ανόμοιοι.
Κατέκτησαν επίσης τα Βαλκάνια μέχρι τη Βιέννη και κατείχαν μέρος της Ευρώπης για πάνω από μισή χιλιετία.
Η συνεργασία της Τουρκίας με αυτό που εξελίχθηκε σε ΕΕ οφειλόταν μόνο στις μηχανορραφίες των ΗΠΑ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η αντιληπτή ανάγκη περιορισμού της ΕΣΣΔ οδήγησε στη δημιουργία του ΝΑΤΟ το 1949, τρία χρόνια μετά την οποία η Ελλάδα και η Τουρκία προσχώρησαν ως μέσο για να βοηθήσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη στο σύνολό της να ξεπεράσουν την ιστορική τους αντιπαλότητα με την Τουρκία, μεταξύ άλλων μέσω της ενθάρρυνσης μιας ευρω-τουρκικής εταιρικής σχέσης γενικότερα.
Μια μορφή που πήρε αυτό ήταν η μαζική εισαγωγή Τούρκων εργατών από την πρώην Δυτική Γερμανία, τον διττό πυρήνα του προκάτοχου της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, μαζί με τη Γαλλία.
Η μετανάστευση, οι οικονομικοί δεσμοί και η στρατιωτική συνεργασία συνεχίστηκαν τις επόμενες δεκαετίες, αλλά γρήγορα έγινε σαφές ότι οι πολιτισμικές ανομοιότητες μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας προκαθόρισαν ότι η αίτηση της τελευταίας να ενταχθεί σε αυτό που αργότερα έγινε η ΕΕ θα αναβαλλόταν επ’ αόριστον με διάφορες προφάσεις.
Οι στενότεροι εμπορικοί και στρατιωτικοί δεσμοί είναι καλοί, αλλά η παροχή δικαιώματος ψήφου στην Τουρκία για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις δεν είναι, πόσο μάλλον τα ταξίδια χωρίς βίζα για τους σημερινούς σχεδόν 90 εκατομμύρια κατοίκους της (λίγο περισσότερους από την ίδια τη Γερμανία).
Η προαναφερθείσα εκτίμηση ίσχυε ήδη κατά την ακμή του φιλελεύθερου-παγκοσμιοποιητικού κινήματος στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, μέχρι που η μεταναστευτική κρίση του 2015 και ιδιαίτερα η εκλογή του Τραμπ το 2016 οδήγησαν σε μια αναβίωση του συντηρητικού-εθνικιστικού αισθήματος σε όλη την Ευρώπη, το οποίο έκτοτε έχει αναπτυχθεί μετά την τελευταία φάση της ουκρανικής σύγκρουσης .
Η επιστροφή του Τραμπ, σε συνδυασμό με τις σοβαρές κοινωνικοοικονομικές συνέπειες αυτής της παρατεταμένης σύγκρουσης για τον μέσο Ευρωπαίο, ενίσχυσε αυτό το αίσθημα και προανήγγειλε την έναρξη της εποχής του πολιτισμού-κράτους.
Αυτό αναφέρεται σε εκείνες τις πολιτείες που άφησαν διαρκή κοινωνικοπολιτική κληρονομιά σε άλλους κατά τη διάρκεια των αιώνων, και η Ευρώπη στο σύνολό της είναι σίγουρα μία από αυτές, αν και έχει και ορισμένους ξεχωριστούς πολιτισμούς σε αυτήν.
Συνεπώς, η εποχή του πολιτισμού-κράτους βιώνει την ανασύσταση αυτών των σφαιρών, όπως αυτό που οραματίζεται η φον ντερ Λάιεν όσον αφορά την αυτοανακηρυγμένη επιδίωξή της να «ολοκληρώσει την ευρωπαϊκή ήπειρο» και ακόμη και την ανάπτυξή τους, όπως η πρόσφατα επιταχυνόμενη επέκταση της επιρροής της «νεοοθωμανικής» Τουρκίας στην Κεντρική Ασία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτισμοί είναι καταδικασμένοι σε σύγκρουση, αλλά ούτε σημαίνει ότι είναι καταδικασμένοι να συγκλίνουν, όπως υπέθεσαν ορισμένοι όταν η Τουρκία υπέβαλε αίτηση ένταξης στον προκάτοχο της ΕΕ.
Αντίθετα, η πραγματικότητα της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας αρχίζει να γίνεται αντιληπτή σε όλους, αλλά αυτοί οι δύο ειδικότερα θα έχουν πάντα μια ιδιαίτερη σχέση για γεωγραφικούς λόγους, ιστορικούς και τους αντίστοιχους ρόλους τους στην ενεργό ανάσχεση του κοινού ιστορικού Ρώσου αντιπάλου τους, κατόπιν εντολής του κοινού ανώτερου εταίρου τους των ΗΠΑ .
(Σημείωση: Το Echedoros.blog δημοσιεύει κείμενα του Andrew Korybko κατόπιν επικοινωνίας με τον γεωπολιτικό αναλυτή)
—
Discover more from Echedoros.blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.