Οι επιθέσεις των Χούθι στη Σαουδική Αραβία συνεχίζονται, στοχεύοντας τα πάντα, από το Διεθνές Αεροδρόμιο ‘Βασιλιάς Χαλίντ’ στο Ριάντ έως ζωτικές εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των εγκαταστάσεων της Aramco, με αποτέλεσμα θανάτους, τραυματισμούς και διαταραχές στην εναέρια κυκλοφορία.
Παρά τα προηγμένα συστήματα αεράμυνας του βασιλείου, πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν καταφέρει να φτάσουν στους στόχους τους.
Πώς συμβαίνει αυτό;
Η επιτυχία των Χούθι στην κατά καιρούς διείσδυση του συστήματος αεράμυνας της Σαουδικής Αραβίας πηγάζει από έναν συνδυασμό τεχνολογικών, στρατηγικών και γεωγραφικών προκλήσεων και δεν υποδηλώνει απαραίτητα μια πλήρη αποτυχία των σαουδαραβικών συστημάτων, αλλά μάλλον τους εγγενείς περιορισμούς της τρέχουσας αμυντικής τεχνολογίας απέναντι σε ασύμμετρες απειλές.
Βασικοί Παράγοντες
1. Η φύση της απειλής και η στρατηγική «πλημμύρας του χώρου»
Συνδυασμένα σμήνη: Οι Χούθι χρησιμοποιούν μια στρατηγική ταυτόχρονης εκτόξευσης δεκάδων μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) αυτοκτονίας και πυραύλων κρουζ.
Όταν ένας μεγάλος αριθμός στόχων φτάνει ταυτόχρονα, μπορεί να δημιουργήσει κορεσμό (πλημμύρα) του ραντάρ και των συστημάτων πυροδότησης, καθιστώντας δύσκολο για τα αναχαιτιστικά να κλειδώσουν όλους τους στόχους ταυτόχρονα.
Κόστος-όφελος (ασυμμετρία): Ένα UAV των Χούθι ή του Ιράν κοστίζει μερικές χιλιάδες δολάρια για την παραγωγή, ενώ κάθε πύραυλος αναχαιτιστικού του αμερικανικού συστήματος «Patriot» κοστίζει εκατομμύρια δολάρια. Το απόθεμα πυραύλων αναχαιτιστικού είναι περιορισμένο και η απόφαση αναχαίτισης οποιασδήποτε μικρής απειλής θα μπορούσε γρήγορα να εξαντλήσει τις αποθήκες.
2. Τεχνολογικοί περιορισμοί των αμυντικών συστημάτων
Εξειδίκευση σε διαφορετικές απειλές: Συστήματα όπως το Patriot και το THAAD σχεδιάστηκαν κυρίως για την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων που πετούν σε μεγάλα υψόμετρα και με τεράστιες ταχύτητες. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι πύραυλοι κρουζ, από την άλλη πλευρά, πετούν σε πολύ χαμηλά υψόμετρα, σε χαμηλές ταχύτητες και σε ελικοειδή μονοπάτια.
Νεκρές ζώνες ραντάρ: Η πτήση σε χαμηλό υψόμετρο εκμεταλλεύεται την καμπυλότητα της Γης και την ορεινή τοπογραφία για να «κρυφτεί» από τα επίγεια ραντάρ μέχρι πολύ αργά, γεγονός που μειώνει σημαντικά τον χρόνο απόκρισης των αμυντικών συστημάτων.
3. Οι Γεωγραφικές Αδυναμίες του Βασιλείου
Μια τεράστια περιοχή προς υπεράσπιση: Η Σαουδική Αραβία είναι μια τεράστια χώρα με μακρά σύνορα (συμπεριλαμβανομένων σύνθετων συνόρων με την Υεμένη) και αμέτρητες στρατηγικές εγκαταστάσεις διάσπαρτες γύρω της – αεροδρόμια, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και εγκαταστάσεις πετρελαίου της Aramco.
Είναι φυσικά και οικονομικά αδύνατο να αναπτυχθεί μια πολυεπίπεδη, ερμητική άμυνα γύρω από κάθε σημείο της χώρας.
Απροσδόκητες κατευθύνσεις επίθεσης: Σε διάσημες επιθέσεις στο παρελθόν (όπως η επίθεση στις εγκαταστάσεις Abqaiq και Khurais), οι απειλές δεν προέρχονταν απευθείας από το νότο (Υεμένη), αλλά παρέκαμψαν και έφτασαν από τον βορρά ή την ανατολή, αιφνιδιάζοντας έτσι τα συστήματα ραντάρ που στόχευαν στην κύρια περιοχή των μαχών.
Αποκαλύπτει αυτό αδυναμίες στην άμυνα της Σαουδικής Αραβίας;
Η απάντηση είναι ναι, αλλά αυτές είναι αδυναμίες που είναι κοινές στους περισσότερους δυτικούς στρατούς που αντιμετωπίζουν τον σύγχρονο ασύμμετρο πόλεμο:
Έλλειψη χαμηλού, πυκνού στρώματος άμυνας: Στο παρελθόν, η άμυνα της Σαουδικής Αραβίας βασιζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου σε αμυντικά συστήματα υψηλού και μεσαίου υψομέτρου.
Υπέφερε από έλλειψη τακτικών συστημάτων μικρής εμβέλειας (παρόμοια με το Iron Dome ή τα προηγμένα συστήματα λέιζερ/αντιαεροπορικών πυροβόλων) που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και φθηνά απειλές χαμηλού υψομέτρου.
Εξάρτηση από πληροφορίες και έγκαιρη προειδοποίηση: Μια άλλη αδυναμία είναι η δυσκολία στην έγκαιρη ανίχνευση κινητών πλατφορμών εκτόξευσης εντός της Υεμένης, η οποία απαιτεί μερική τύφλωση των πληροφοριών και δυσχεραίνει την αποτροπή της απειλής πριν από την εκτόξευσή της.
Συμπερασματικά: Η Σαουδική Αραβία έχει επενδύσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια στην αγορά πρόσθετων αμυντικών συστημάτων, βελτιώνοντας την ενσωμάτωση μεταξύ των διαφόρων συστημάτων και λαμβάνοντας διεθνή βοήθεια πληροφοριών και τεχνολογικής βοήθειας για να κλείσει αυτές τις «τρύπες», αλλά όπως αποδεικνύει το σύγχρονο πεδίο μάχης – η 100% προστασία από σμήνη UAV που πετούν χαμηλά είναι μια εξαιρετικά περίπλοκη πρόκληση για κάθε χώρα.
Nziv.net
—
About the Author
Discover more from Echedoros.blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
