«Μια απάντηση από τη γλώσσα της ιρανικής ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητας στην ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα για το αρχαίο Ιράν και τους πολέμους Ιράν-Ελλάδας», γράφει το περσικό δημοσίευμα.
Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων ANA, ο Αμρολάχ Αζίμι, καθηγητής περσικής γλώσσας και λογοτεχνίας και διευθυντής δημοσίων σχέσεων στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Azad της επαρχίας Κερμανσάχ, έγραψε σε σημείωμά του για το πρακτορείο ειδήσεων ANA, απαντώντας στην ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στην Αθήνα:
Κύριε Ρούμπιο!
Πριν αναφέρετε το όνομα Ιράν, σταματήστε για μια στιγμή και κοιτάξτε προσεκτικά την ιστορία, την πορεία που έχει περάσει από τα σκαμπανεβάσματα χιλιάδων ετών και εξακολουθεί να οδηγεί στο όνομα Ιράν.
Μιλάτε για πολιτισμό, αλλά ο πολιτισμός δεν είναι ούτε αποκλειστική κληρονομιά ενός έθνους ούτε όπλο για την ταπείνωση ενός άλλου έθνους.
Ο πολιτισμός είναι η κοινή μνήμη της ανθρωπότητας και το Ιράν είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο επιδραστικά κεφάλαια αυτής της μακροχρόνιας μνήμης.
Το Ιράν δεν είναι απλώς ένα όνομα σε έναν γεωγραφικό χάρτη. Το Ιράν είναι μια συνεχής αφήγηση ανθρωπιάς, σκέψης, έπους, τέχνης και αντίστασης.
Το Ιράν είναι η γη του Κύρου. Ένα όνομα που συνδέεται με την ιστορία των Αχαιμενιδών και ένας χάρτης που αναφέρεται σήμερα σε παγκόσμιες συζητήσεις σχετικά με τη διακυβέρνηση και τα δικαιώματα των λαών – τα υποτιθέμενα ανθρώπινα δικαιώματά σας.
Το Ιράν είναι η γη του Δαρείου· η εποχή του σχηματισμού μιας τεράστιας διοικητικής οργάνωσης, βασιλικών δρόμων και της σύνδεσης εδαφών που συνδέονταν από μακριά σε μια μεγάλη περιοχή – απόδειξη αυτού είναι η επιγραφή Bisotun στη συμβολή της Ανατολής και της Δύσης του κόσμου.
Το Ιράν είναι η γη των Πασαργάδων και της Περσέπολης – πέτρες που έχουν αναδυθεί από τα βάθη των αιώνων για να μαρτυρήσουν ότι ο λαός αυτής της γης, σε μια εποχή που πολλές από τις σημερινές κυβερνήσεις δεν είχαν ακόμη γεννηθεί, έγραφε ιστορία, και με τέτοιο μεγαλείο.
Και αν μιλάτε για αρχαίους πολέμους, μην διαβάζετε την ιστορία μονόπλευρα.
Στις μάχες του Ιράν και της Ελλάδας, υπήρξε τόσο η δόξα και η δύναμη των αυτοκρατοριών, όσο και τα λάθη των ηγεμόνων, αλλά και η καταστροφή και τα βάσανα των λαών.
Κανένας πολιτισμός δεν μεγαλώνει εξαλείφοντας έναν άλλο.
Αλλά το Ιράν δεν μπορεί να σταματήσει στα σύνορα των αρχαίων ξιφών.
Το Ιράν είναι η γη του Φερντούσι, όπου ο ανθρώπινος πόνος και η χαρά, η σοφία και η ανοησία, η σκληρότητα και η σκληρότητα, ο ηρωισμός και η αθλιότητα μεταφράστηκαν σε επική γλώσσα και το Σαχναμέ έγινε η πολιτιστική μνήμη ενός έθνους.
Το Ιράν είναι η γη του Αβικέννα, ενός σοφού του οποίου η σκέψη υπερέβαινε τα όρια του χρόνου και της γεωγραφίας.
Είναι η γη του Αμπού Ραϊχάν Μπιρούνι, ενός επιστήμονα που κοίταζε τον κόσμο με επιστημονική περιέργεια.
Είναι η γη του Αλ-Χουαρίζμι· ένα όνομα που θα μείνει στην ιστορία των μαθηματικών.
Είναι μια χώρα μυστηρίου· η ιατρική κατέχει υψηλή θέση στην ιστορία της γνώσης.
Είναι η γη του Καγιάμ, ο οποίος, εκτός από την ποίηση, είναι επίσης γνωστός για τις γνώσεις του στα μαθηματικά και την αστρονομία.
Και είναι η γη του Ρουμί, του Σαάντι και του Χαφέζ· εκείνων των οποίων τα λόγια ξεπέρασαν τα όρια της γλώσσας και εντάχθηκαν στην παγκόσμια λογοτεχνική κληρονομιά.
Κύριε Ρούμπιο!
Αν θέλετε να γνωρίσετε το Ιράν, μην κοιτάξετε μόνο τα πεδία των μαχών του, τα οποία είναι απαράμιλλα σε αυτόν τον τομέα τον τελευταίο μισό αιώνα. Ρίξτε μια ματιά επίσης στις βιβλιοθήκες, τα αστεροσκοπεία, τα σχολεία, τους κήπους, τα τζαμιά, τα παλάτια, τα ποιήματα και τα τραγούδια του.
Κοιτάξτε το Μπισότουν. Κοιτάξτε το Τακμποστάν. Κοιτάξτε το Ισφαχάν, το Σιράζ, το Ταμπρίζ και το Κερμανσάχ. Κοιτάξτε τους ανθρώπους που έχουν αφηγηθεί τον κόσμο της ζωής τους σε διάφορες διαλέκτους και γλώσσες, από τα περσικά μέχρι τα κουρδικά και άλλες γλώσσες αυτής της γης.
Το Ιράν δεν περιορίζεται στην πρωτεύουσα. Συνεχίζει να ζει σε απομακρυσμένα χωριά, στα σκληρυμένα χέρια των αγροτών, στα εργαστήρια καλλιτεχνών, στις τάξεις, στην ποίηση των ποιητών και στις προσπάθειες γενεών που αγωνίζονται καθημερινά να χτίσουν το αύριο.
Το Ιράν δεν είναι μόνο η ιστορία βασιλιάδων – είναι και η ιστορία λαών – λαών που, ανά τους αιώνες, έχουν δει ήττες, έχουν βιώσει θλίψη, έχουν υποφέρει από πολέμους και καταστροφές και έχουν επαναστατήσει πολλές φορές για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι την εισβολή των Μογγόλων, από την αλλαγή δυναστειών μέχρι τις επαναστάσεις και τους πολέμους της σύγχρονης εποχής, καμία περίοδος δεν μπορεί να θεωρηθεί ολόκληρη η αλήθεια του Ιράν.
Η ιστορία αυτής της γης έχει τόσο δόξα όσο και πληγές· τόσο επιτυχίες όσο και λάθη. Το να τιμούμε το Ιράν δεν σημαίνει να αρνούμαστε τα βάσανά του· σημαίνει να βλέπουμε ολόκληρη την αλήθεια του, μια αλήθεια που τα τελευταία χρόνια φωνάζει όλο και περισσότερο το δικαίωμα του λαού αυτής της χώρας στην εξουσία.
Και σήμερα, το Ιράν δεν είναι απλώς παρελθόν.
Ο Ιράν είναι ένας μαθητής που καλλιεργεί το όνειρο του αύριο στην τάξη του σχολείου Shajre Tayyebeh Minab· ένας ερευνητής που προσπάθησε να ανακαλύψει μια αλήθεια αλλά δέχτηκε επίθεση από την αγριότητα όσων διεκδικούν τον πολιτισμό σε ένα πανεπιστημιακό επιστημονικό εργαστήριο· ένας καλλιτέχνης που δημιουργεί έναν νέο κόσμο με χρώμα και λέξεις· μια εργάτρια που γυρίζει τον τροχό της ζωής· μια μητέρα που εμπιστεύεται την ελπίδα στην επόμενη γενιά· και ένας νέος που θέλει να χτίσει ένα καλύτερο μέλλον στον σημερινό κόσμο με γνώση και ικανότητα, αν η αγριότητα όσων διεκδικούν τον πολιτισμό το επιτρέπει.
Κανένας πολιτικός αξιωματούχος, με οποιαδήποτε πλατφόρμα, δεν μπορεί να περιορίσει χιλιάδες χρόνια ιστορίας σε λίγες προτάσεις.
Κάποιος μπορεί να διαφωνεί με τις κυβερνήσεις· κάποιος μπορεί να επικρίνει πολιτικές· κάποιος μπορεί να συζητά για τον πόλεμο, την ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα. Υπάρχει όμως μια σαφής διάκριση μεταξύ της πολιτικής κριτικής και της περιφρονητικής κρίσης ενός έθνους και της πολιτιστικής του κληρονομιάς.
Οι πολιτισμοί δεν πρέπει να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για να κατανοούν ο ένας τον άλλον.
Η αρχαία Ελλάδα είναι η κληρονομιά της ανθρωπότητας, όπως και το αρχαίο Ιράν. Και η αξία κανενός από τους δύο αυξάνεται με την υποτίμηση του άλλου.
Μιλάμε για την ιστορία μας, όχι για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, αλλά για να μας υπενθυμίσουν ότι κανένα έθνος δεν μπορεί να αποχωριστεί την ιστορική του μνήμη.
Το Ιράν υπήρχε πριν από πολλά από τα σημερινά σύνορα και θα συνεχίσει να υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία μετά από πολλές πολιτικές συγκρούσεις· όχι με την έννοια ότι είναι άτρωτο στην αλλαγή, αλλά επειδή ο πολιτισμός, η γλώσσα, η τέχνη και η ιστορική μνήμη του έχουν συνεχιστεί στη ζωή των διαδοχικών γενεών.
Διαβάστε για το Ιράν με όλη του την ιστορία· με τη δόξα και τις πληγές του, με τους επιστήμονες και τους ποιητές του, με τον λαό του και τις φιλοδοξίες του. Τότε θα δείτε ότι η κατανόηση ενός έθνους δεν ξεκινά με την περιφρόνησή του· ξεκινά με τον σεβασμό για την αλήθεια.
Είμαστε κληρονόμοι του παρελθόντος, αλλά δεν είμαστε αιχμάλωτοι του παρελθόντος· είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, αλλά κοιτάμε προς το μέλλον.
Το όνομα του Ιράν έχει παραμείνει σε πέτρινες επιγραφές, αντηχεί στο Σαχναμέ, ζωντανεύει στα γκαζάλ του Χαφέζ και συνεχίζει να είναι γραμμένο στη γλώσσα και τη ζωή του λαού του.
Αυτό είναι το καύχημά μας· όχι ισχυρισμός ανωτερότητας έναντι των εθνών, ούτε άρνηση των πολιτισμών των άλλων, αλλά υπενθύμιση μιας σαφούς αλήθειας:
Το Ιράν δεν μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο μέσα από τις αφηγήσεις των εχθρών του. Το Ιράν πρέπει να ειδωθεί στον καθρέφτη της ιστορίας, του πολιτισμού και του λαού του.
Και η ιστορία μιλάει πιο δυνατά από τον θόρυβο της πολιτικής, όπως ακριβώς η αλλαγή του πολιτισμού ενός έθνους με αρχαία κουλτούρα με την ψευδή αφήγηση μερικών νεοαφιχθέντων αγρίων πίσω από ένα πολιτικό βήμα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και την αλήθεια.
ana.ir
—
About the Author
Discover more from Echedoros.blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
