Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά

Σεπτέμβριος 4, 2024. Ελλάδα. Βαλκανικό Περισκόπιο.

Η ιδέα ότι η συμφωνία για την πώληση των πολεμικών αεροσκαφών Rafale από τις γαλλικές αρχές και ότι ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν θα φέρει τη Σερβία πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι μια ψευδαίσθηση, εκτίμησε ο  Φλόρεντ Μάρσιακ στη Φωνή της Αμερικής, συνεργάτης του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.

Πιστεύει επίσης ότι είναι λάθος που η Γαλλία και η ΕΕ πιστεύουν ότι η Σερβία είναι πραγματικά αφοσιωμένη στην ευρωπαϊκή πορεία μόνο επειδή πουλά πυρομαχικά στην Ουκρανία για τον πόλεμο με τη Ρωσία (κάτι που οι αρχές στο Βελιγράδι δεν έχουν επιβεβαιώσει επίσημα) και στο ότι, την ίδια στιγμή, αρνείται να επιβάλει κυρώσεις στη Μόσχα.

Ο Μάρσιακ επεσήμανε επίσης αυτό που ονόμασε «αντίφαση», στο ότι η Γαλλία και η ΕΕ μιλούν για δημοκρατία και σταθερότητα στην περιοχή, ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται να αναγνωρίσουν τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η σερβική κοινωνία, τις διαμαρτυρίες για τις εκλογές και το έργο εξόρυξης λιθίου, καθώς και εντάσεις στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου, γράφει η Glas Amerike.

Στόχος της επίσκεψης ήταν η προώθηση, κυρίως, των οικονομικών συμφερόντων της Γαλλίας, οπότε αυτό ήταν σε πρώτο πλάνο.

Υπάρχει η συμφωνία για τα Rafale που έχει οριστικοποιηθεί, η οποία συνεχίζεται από την προηγούμενη επίσκεψη τον Μάρτιο, καθώς και η συνεργασία στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, καθώς και στην τεχνητή νοημοσύνη.

Η Γαλλία και ο Μακρόν αγνόησαν και απέφυγαν ή δεν ασχολήθηκαν τόσο πολύ με άλλα πολιτικά ζητήματα. Αυτός είναι ο βασικός περιορισμός αυτής της επίσκεψης, που ωφελεί τις αρχές του Βελιγραδίου, γι’ αυτό δεν υπήρξαν επικρίσεις από τη γαλλική πλευρά», λέει ο Μάρσιακ.

Ο Μακρόν σκέφτεται μόνο τη γαλλική οικονομία

«Υπάρχει ξεκάθαρη ασυνέπεια και μεγάλη απογοήτευση όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο πρόεδρος Μακρόν αντιμετωπίζει τη Σερβία».

Η δέσμευση της Γαλλίας και του προέδρου Μακρόν είναι σχεδόν αποκλειστικά σε διακυβερνητικό επίπεδο με τον Πρόεδρο Βούτσιτς.

Και αυτό σε οικονομικά θέματα.

 Όσον αφορά τη δημοκρατία και τη σταθερότητα στην περιοχή, τις σχέσεις με το Κοσσυφοπέδιο, η Γαλλία δεν είναι καν έτοιμη να ακούσει ή να υποστηρίξει προοδευτικούς παράγοντες στη Σερβία, οι οποίοι διαδηλώνουν στους δρόμους προσπαθώντας να επιφέρουν αλλαγές.

Η Γαλλία συνομιλεί μόνο με τον Βούτσιτς. Είναι απογοητευτικό, γιατί λένε ότι χρειάζεται δημοκρατία και αυτό που κάνει η Γαλλία είναι να προωθεί τη Σερβία του Βούτσιτς.

Το ίδιο συμβαίνει με την Ουγγαρία και τον Όρμπαν, αν και ο Μακρόν του αντιτίθεται. Αλλά στην πραγματικότητα, η μη κριτική στο καθεστώς του Βούτσιτς δίνει μόνο νομιμότητα.

Είναι απόλυτη αντίφαση να λέμε αφενός ότι δεν θέλουμε περισσότερο Όρμπαν στην Ευρώπη, χρειαζόμαστε συνοχή, θέλουμε περισσότερη δημοκρατία και αφετέρου να πηγαίνουμε στη Σερβία να συναντηθούμε με τον Βούτσιτς και να λέμε ότι Η Σερβία οδεύει προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Να πούμε ότι το λίθιο είναι θέμα εθνικής κυριαρχίας της Σερβίας, ότι δεν πρέπει να το κοιτάμε, ότι δεν πρέπει να επικρίνουμε την κατάρρευση της δημοκρατίας, ότι δεν πρέπει να επικρίνουμε τον «σερβικό κόσμο». Αυτή είναι μια αντίφαση και πρέπει να την επισημάνουμε.

«Υπάρχει μια ψευδαίσθηση»

«Είναι μια ψευδαίσθηση που προφανώς έχουν η Γαλλία ή ο Μακρόν – ότι η πώληση αρκετών Rafale θα κατευθύνει τη Σερβία προς την ΕΕ ή την Ευρώπη».

Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι επειδή η Σερβία προμηθεύει πυρομαχικά στην Ουκρανία, τότε δεσμεύεται για την Ευρώπη.

Διότι η Σερβία ως έχει, φιλοδοξία της δεν είναι να στραφεί προς την Ευρώπη, αλλά να παραμείνει ο Βούτσιτς στην εξουσία, να εδραιώσει τον αυταρχισμό του, και αυτό το κάνει ακριβώς ισορροπώντας κατά κάποιον τρόπο μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

Όμως η Σερβία δεν επέβαλε κυρώσεις στη Ρωσία, ούτε επικρίνει τη Μόσχα, αλλά τη Δύση. Υπάρχουν ρεβιζιονιστικές αφηγήσεις που πάντα πιέζονται. Αποσταθεροποιεί τις χώρες γύρω από τη Σερβία. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι η Σερβία, αλλά η κυβέρνηση στο Βελιγράδι. Η Γαλλία και η Ευρώπη πρέπει να επιλέξουν συμμάχους στη Σερβία, αυτούς που θέλουν πραγματικά η χώρα να πάει σε μια προοδευτική κατεύθυνση. Δεν το κάνουμε αυτό».

Μοχλός πίεσης το Κοσσυφοπέδιο;

«Το Βελιγράδι χρησιμοποιεί το βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου για αποσταθεροποίηση και για να τρομάξει τη Δύση με ακόμη μεγαλύτερη κλιμάκωση».

 Και τότε η Δύση αντιδρά ζητώντας από το Βελιγράδι να ηρεμήσει τον βορρά και είναι καλά απέναντι στη Σερβία.

 Άρα έχουμε συνεχώς κάποιου είδους εκβιασμό. Το είχαμε μετά την Αχρίδα, το ίδιο είναι και τώρα. Το Βελιγράδι είναι ικανοποιημένο με το status quo στο Κοσσυφοπέδιο, γιατί δεν θέλει την αναγνώριση. Αντιθέτως, έτσι παίρνει ψήφους, κερδίζει εκλογές.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της Βοσνίας. Η Γαλλία και η Γερμανία, αντί να ασχοληθούν με τη ρίζα του προβλήματος, που είναι το καθεστώς στο Βελιγράδι, επέλεξαν να ασκήσουν πίεση στο πιο αδύναμο κομμάτι, που είναι η Πρίστινα, η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κυρώσεις, ενώ η Σερβία όχι», δήλωσε ο αναλυτής του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων στην Glas Amerike (Φωνή της Αμερικής στη σερβική).

—

Αποκλειστικά στο  ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Ακολουθείστε στο Χ το  @Valkaniko