Χρόνος Ανάγνωσης: 3 λεπτά

Ιανουάριος 5, 2024. Ελλάδα.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική τα τελευταία αρκετά χρόνια (με έμφαση από την αρχή της οικονομικής κρίσης) επένδυσε πολλά στην συνεργασία με το Ισραήλ.

Το δόγμα του “δεδομένου” στη Δύση και ειδικότερα στις ΗΠΑ που διακήρυξε ο πρωθυπουργός επιβάλλει αυτή τη συνεργασία. Οποιαδήποτε γεωπολιτική ανάλυση της περιοχής θέτει αναγκαστικά την Ελλάδα σε συνεργασία με το Ισραήλ.

Το ζήτημα είναι το διακύβευμα αυτής της συνεργασίας. Η Ελλάδα είναι δεδομένη σε μια αρκετά πολύπλοκη συνεργασία στην περιοχή, ακόμη, και αν διακυβεύονται εθνικά της συμφέροντα;

Διότι αποτελεί δογματική διακήρυξη των ΗΠΑ πως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με το συμφέρον του Ισραήλ.

Τι γίνεται στην περίπτωση που τα ελληνικά συμφέροντα δεν συμπίπτουν με τα ισραηλινά;

Το Ισραήλ έχει αποδείξει πως προκειμένου να υποστηρίξει τα συμφέροντά του (κυρίως ασφαλείας) δεν ορρωδεί προ ουδενός.

Μπορεί να εγκαταλείψει εν ριπή οφθαλμού τις συνεργασίες του.

Το απέδειξε όποτε χρειάστηκε να βελτιώσει τις σχέσεις του με την Τουρκία.

Το ερώτημα είναι αν η εξωτερική πολιτική της Αθήνας λαμβάνει υπόψη αυτές τις παραμέτρους. Και αν έχει εναλλακτικά σενάρια στις περιπτώσεις που η συνεργασία ναυαγήσει.

Στην Κύπρο είναι πιο πραγματιστές διότι αντιμετωπίζουν καθημερινά το ίδιο πρόβλημα ασφάλειας. Λένε πως αξιοποιούν τον παράγοντα Ισραήλ όσον καιρό τα ισραηλινά συμφέροντα αποκλίνουν των τουρκικών για να βελτιώσουν τις θέσεις τους. Όταν οι εξελίξεις οδηγήσουν σε σύγκλιση Άγκυρας-Τελ Αβιβ κάτι θα έχουν κερδίσει. Στην Αθήνα;

Η ελληνική εξωτερική πολιτική στον βαθμό που διαμορφώνεται στην Αθήνα λαμβάνει αναγκαστικά υπόψη τις τέσσερις παραμέτρους: τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. το Ισραήλ και την Τουρκία. Δεν είναι, απλώς, δορυφοροποιημένη. Είναι απολύτως εξαρτημένη.

Στην μεταπολιτευτική περίοδο το πολιτικοοικονομικό σύστημα της Ελλάδας είχε δυνατότητες να αναπτύξει μια πιο ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Δεν τις αξιοποίησε όμως. Νωχελικό και ποιοτικά υποβαθμισμένο αφέθηκε στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ να καθορίζουν τις επιλογές του. Και οι ταγοί του είχαν ήσυχο το κεφάλι τους χωρίς να χρειασθεί να ενοχλήσουν τους προστάτες τους και να διακινδυνεύσουν τις θέσεις τους.

Η χώρα στερείται, παντελώς, ηγεσίας

Υπάρχει και ένα άλλο, ηθικό ζήτημα στις σχέσεις με το Ισραήλ.

Οι καθημερινές δολοφονίες αμάχων που διαπράτει με την σιωπηρή αποδοχή τους και απο την Αθήνα.

Τα ηθικά ζητήματα δεν λαμβάνονται υπόψη στην εξωτερική πολιτική. Διαμορφώνουν, όμως, την συνείδηση της διεθνούς κοινής γνώμης για το πώς προσλαμβάνει μια χώρα και αυτό έχει την σημασία του στην διεθνή πολιτική.

Η στήλη κατήγγειλε έντονα την τρομοκρατική ενέργεια της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Αλλά αυτό που παρακολουθούμε ως συνεχιζόμενη απάντηση του Ισραήλ ξεφεύγει από κάθε λογική αντίδρασης. Είναι εθνοκάθαρση.

Τον αμοραλισμό του Ισραήλ και την επικίνδυνη πολιτική του η οποία πρέπει να καταγγελθεί, επιτείνει η διακηρυγμένη πρόθεσή του να εξωθήσει σε αναγκαστική υπερορία-ακριβέστερα, σε μετανάστευση σε άλλες χώρες- τους παλαιστίνιους της Γάζας και ενδεχομένως και της Δυτικής Όχθης.

Από πού και ως πού έχει αυτό το δικαίωμα ένα κράτος και η ανθρωπότητα το παρακολουθεί σιωπηλή;

Τι λέει γι αυτό η Αθήνα; Αληθεύουν οι πληροφορίες οτι αποδέχθηκε να εγκατασταθούν στην Ελλάδα μερικές εκατοντάδες χιλιάδων παλαιστινίων;

Τέλος, μπορεί αυτήν την περίοδο οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις να περνούν τον μήνα του μέλιτος αλλά ας μην ξεχνάει η Αθήνα τις ευθύνες της χώρας αυτής στο πραξικόπημα του ’67 αλλά κυρίως, στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Τίποτε δεν εγγυάται ότι το Ισραήλ θα σεβαστεί τις αδυναμίες του δεδομένου.

Γι αυτό να διαμορφωθούν εναλλακτικά σενάρια.

ΥΓ: Το σχόλιο αναφέρεται στην πολιτική του ισραηλινού κράτους και πως θα μπορούσε να εκληφθεί η συνεργασία μαζί του.

Δεν έχει να κάνει ούτε με αντισημιτισμό, ούτε με την γενοκτονία που υπέστησαν από τους Ναζί, ούτε, πολύ περισσότερο, με τους Έλληνες Εβραίους τους οποίους σέβομαι απολύτως.

Ο σεβασμός αυτός δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε κάθε απάνθρωπη ενέργεια του ισραηλινού κράτους.

Παντελής Σαββίδης

—

The Hellenic Information Team