Στον σύγχρονο πόλεμο, οι μάχες δεν ξεκινούν πάντα με την πρώτη εκτόξευση πυραύλου. Αντίθετα, ξεκινούν όταν αλλάζει η φύση των στόχων που συζητούνται στους κύκλους λήψης αποφάσεων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί ειδικοί θεώρησαν τις αναφορές σχετικά με το ενδεχόμενο στόχευσης μιας νέας ιρανικής πυρηνικής εγκατάστασης από την κυβέρνηση Τραμπ όχι απλώς ως στρατιωτικά νέα, αλλά ως ένδειξη μιας μετατόπισης στη στρατηγική σκέψη εντός της Ουάσινγκτον.
Σύμφωνα με την «The Telegraph», αυτή τη φορά, η συζήτηση δεν αφορά μια γνωστή πυρηνική εγκατάσταση όπως το Φορντόου ή το Νατάνζ, αλλά μάλλον μια νέα υπόγεια τοποθεσία γνωστή ως «Pickaxe Mountain», η οποία συμπίπτει με αναφορές για την αποστολή δεκάδων αεροσκαφών ανεφοδιασμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην περιοχή.
Αυτό ανοίγει την πόρτα σε ευρύτερα ερωτήματα: Προετοιμάζεται η Ουάσιγκτον να εξαπολύσει μια νέα προληπτική επίθεση; Γιατί αυτή η συγκεκριμένη τοποθεσία έχει γίνει το επίκεντρο του αμερικανικού και ισραηλινού ενδιαφέροντος;
Αντιμετωπίζουμε έναν νέο γύρο σύγκρουσης ή απλώς μια προσπάθεια αύξησης της πίεσης στην Τεχεράνη;
Γιατί ο φάκελος με τα πυρηνικά του Ιράν επέστρεψε στην αρχή;
Μετά τις επιθέσεις σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις τα τελευταία χρόνια, οι δυτικοί κύκλοι πίστευαν ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θα χρειαζόταν χρόνια για να ανακτήσει τις δυνατότητές του.
Ωστόσο, δορυφορικές εικόνες και αναφορές μυστικών υπηρεσιών έδειξαν ότι το Ιράν όχι μόνο είχε επισκευάσει ορισμένες εγκαταστάσεις, αλλά είχε επίσης αρχίσει να κατασκευάζει περισσότερες οχυρωμένες εγκαταστάσεις βαθύτερα μέσα στα βουνά, καθιστώντας τες λιγότερο ευάλωτες σε συμβατικές αεροπορικές επιδρομές.
Εδώ, το «Όρος Πίκαξ»- «Όρος με το Τσεκούρι» αναδύεται ως σύμβολο της νέας φάσης της σύγκρουσης.
Η εγκατάσταση βρίσκεται κοντά στο πυρηνικό συγκρότημα Νατάνζ, αλλά διαφέρει από αυτό με έναν κρίσιμο τρόπο. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι μπορεί να είναι θαμμένη σε βάθος άνω των εκατό μέτρων μέσα σε συμπαγείς βραχώδεις σχηματισμούς, γεγονός που καθιστά την πρόσβαση σε αυτήν πιο δύσκολη ακόμη και με βόμβες-καταστροφείς καταφυγίων.
Γιατί το «Όρος Πίκαξ»- τρομάζει την Ουάσινγκτον περισσότερο από τις παλιές εγκαταστάσεις;
Από στρατιωτικής άποψης, υπάρχει ένας καθιερωμένος κανόνας ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις γίνονται πιο επικίνδυνες όσο περισσότερο κατασκευάζονται και τίθενται σε λειτουργία.
Οι εγκαταστάσεις που βρίσκονται ακόμη υπό κατασκευή έχουν περισσότερες εισόδους και υλικοτεχνικές εγκαταστάσεις που είναι πιο ευάλωτες σε στοχοποίηση, ενώ η καταστροφή τους μετά την έναρξη λειτουργίας τους καθίσταται πιο περίπλοκη λόγω της μετεγκατάστασης ευαίσθητου εξοπλισμού, της ενίσχυσης των οχυρώσεων και της προσθήκης νέων επιπέδων προστασίας.
Ως εκ τούτου, ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν ότι η αμερικανική σκέψη να στοχεύσουν την τοποθεσία τώρα, εάν αληθεύει, σχετίζεται με μια προσπάθεια να αποτραπεί η μετατροπή της σε μια πιο οχυρωμένη εκδοχή των εγκαταστάσεων του Φορντόου και όχι απλώς να καταστραφεί ένα νέο κτίριο.
Γιατί ο ανεφοδιασμός των αεροσκαφών είναι πιο σημαντικός από τα ίδια τα βομβαρδιστικά;
Η κοινή γνώμη μπορεί να επικεντρώνεται στα μαχητικά και τα βομβαρδιστικά, αλλά ο στρατός συχνά εξετάζει πρώτα τον ανεφοδιασμό των αεροσκαφών.
Το αεροσκάφος που μεταφέρει τα καύσιμα δεν πυροδοτεί ούτε μία βόμβα, αλλά είναι αυτό που καθιστά δυνατή την επίθεση.
Η ύπαρξη πρόσθετου αριθμού αυτών των αεροσκαφών σημαίνει ότι η αεροπορία μπορεί να πραγματοποιεί επιχειρήσεις μεγάλης εμβέλειας, να εξαπολύει διαδοχικά κύματα επιδρομών, να διατηρεί μαχητικά αεροσκάφη στον αέρα για επιπλέον ώρες, καθώς και να υποστηρίζει οποιαδήποτε πιθανή συμμετοχή συμμαχικών αεροσκαφών σε αεροπορικές επιχειρήσεις.
Επομένως, η αποστολή αυτού του τύπου αεροσκαφών συνήθως ερμηνεύεται ως αύξηση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και όχι ως απόδειξη τελικής απόφασης για πόλεμο.
(Από το Σαββατοκύριακο, οι Αμερικανοί έχουν γεμίσει τα στρατιωτικά αεροδρόμια στο νότο με αεροπλάνα ανεφοδιασμού, γράφει ισραηλινό δημοσίευμα)
Γιατί η Ουάσινγκτον δεν καταφεύγει σε άμεση επίθεση;
Παρά την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή, η απόφαση για πλήγμα σε μια ιρανική πυρηνική εγκατάσταση δεν αφορά μόνο την πιθανότητα πραγματοποίησης της επίθεσης, αλλά και το τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Οι πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν αποτελούν μεμονωμένους στόχους, αλλά μάλλον μέρος ενός σύνθετου περιφερειακού δικτύου αποτροπής.
Οποιαδήποτε επίθεση μεγάλης κλίμακας θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν να απαντήσει σε περισσότερα από ένα μέτωπα, είτε μέσω πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, είτε στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, μέσω των περιφερειακών συμμάχων του, είτε ακόμη και απειλώντας τη ναυσιπλοΐα στο Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου διέρχεται ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου.
Επομένως, οι αμερικανικοί υπολογισμοί δεν περιορίζονται στην επιτυχία της επίθεση, αλλά περιλαμβάνουν και το κόστος της επόμενης ημέρας.
Έχει αλλάξει το ιρανικό στρατιωτικό δόγμα;
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, το Ιράν έχει χτίσει την αμυντική του στρατηγική με βάση μια αρχή γνωστή ως «ασύμμετρη απάντηση».
Αντί να εμπλακεί σε μια παραδοσιακή άμεση αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Τεχεράνη έχει αναπτύξει διάφορα εργαλεία, όπως βαλλιστικούς πυραύλους, drones, ηλεκτρονικό πόλεμο και μη συμβατικές ναυτικές δυνάμεις, μαζί με ένα δίκτυο περιφερειακών συμμάχων.
Αυτό το δόγμα καθιστά πιθανή την αντιμετώπιση οποιασδήποτε αμερικανικής επίθεσης με πολλαπλά σκέλη, όχι μόνο με άμεση στρατιωτική απάντηση.
Επομένως, η ιρανική απειλή για μια «ευρεία και σκληρή» απάντηση δεν σημαίνει απαραίτητα μια συμβατική επίθεση μεγάλης κλίμακας, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει έναν συνδυασμό στρατιωτικών, οικονομικών και κυβερνοεργαλείων.
Έχουν αλλάξει οι στόχοι της Ουάσινγκτον;
Εάν αληθεύουν οι αναφορές που συζητούν επιλογές που περιλαμβάνουν σταθμούς παραγωγής ενέργειας και υποδομές παράλληλα με πυρηνικές εγκαταστάσεις, αυτό θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει μια αλλαγή στη φιλοσοφία λειτουργίας.
Ο στόχος δεν θα ήταν μόνο η διακοπή του προγράμματος εμπλουτισμού, αλλά και η μείωση της ικανότητας του Ιράν να ανοικοδομηθεί γρήγορα και η αύξηση του κόστους της συνεχιζόμενης ανάπτυξης της πυρηνικής του υποδομής.
Αλλά αυτός ο τύπος στόχου αυξάνει επίσης το επίπεδο κινδύνου, επειδή θα μπορούσε να ερμηνευτεί στην Τεχεράνη ως στόχευση των δυνατοτήτων του κράτους και όχι μόνο του πυρηνικού του προγράμματος.
Τρία σενάρια μπορεί να διαμορφώσουν την επόμενη φάση.
Το πρώτο σενάριο περιλαμβάνει μια περιορισμένη επίθεση που θα στοχεύει μόνο την τοποθεσία «Pickaxe Mountain», με στόχο την καθυστέρηση του έργου χωρίς να κλιμακωθεί σε έναν ευρύτερο πόλεμο. Αυτή η επιλογή είναι η λιγότερο δαπανηρή πολιτικά και στρατιωτικά, αλλά μπορεί να μην έχει διαρκή αντίκτυπο εάν η εγκατάσταση είναι ισχυρά οχυρωμένη.
Το δεύτερο σενάριο περιλαμβάνει μια ευρύτερη αεροπορική εκστρατεία που θα στοχεύει πολλαπλές πυρηνικές εγκαταστάσεις και τις σχετικές υποδομές, εστιάζοντας στις εισόδους των σηράγγων, τα συστήματα ισχύος, την αεράμυνα και τα κέντρα διοίκησης. Μια τέτοια επιλογή θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά, αλλά αυξάνει επίσης την πιθανότητα μιας περιφερειακής ιρανικής αντίδρασης.
Το τρίτο σενάριο, το οποίο είναι και το χειρότερο, είναι ότι οι περιορισμένες επιθέσεις θα μετατραπούν σε μια περιφερειακή αντιπαράθεση που θα επεκταθεί στον Κόλπο, το Στενό του Ορμούζ και τις αμερικανικές βάσεις, και μπορεί να προκαλέσει σημαντική αναστάτωση στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.
Είναι η στρατιωτική πίεση μέσο διαπραγμάτευσης;
Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι η απλή διαρροή συζητήσεων σχετικά με τις στρατιωτικές επιλογές μπορεί να αποτελεί μέρος μιας στρατηγικής πίεσης και όχι ανακοίνωση μιας τελικής απόφασης.
Σε προηγούμενες κρίσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν μια πολιτική συνδυασμού στρατιωτικών απειλών με την διατήρηση ανοιχτής πόρτας για διαπραγματεύσεις, με στόχο να πιέσουν τον αντίπαλο να κάνει παραχωρήσεις πριν φτάσουν στο στάδιο της άμεσης αντιπαράθεσης.
Από αυτή την οπτική γωνία, η συζήτηση για το «Pickaxe Mountain» μπορεί να αποτελεί διπλό μήνυμα: το πρώτο προς το Ιράν ότι οποιαδήποτε προσπάθεια ανοικοδόμησης του πυρηνικού προγράμματος δεν θα περάσει ανεξέλεγκτη, και το δεύτερο προς τους συμμάχους ότι η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει βία εάν δει ότι έχουν εξαντληθεί άλλες επιλογές.
Γιατί το «Pickaxe Mountain» μπορεί να είναι πιο επικίνδυνο από μια απλή πυρηνική εγκατάσταση;
Η σημασία μιας περιοχής δεν έγκειται σε αυτό που περιέχει σήμερα, αλλά σε αυτό που μπορεί να περιέχει αύριο.
Οι βαθιές υπόγειες εγκαταστάσεις κάτω από τα βουνά αντιπροσωπεύουν μια εξέλιξη στη φιλοσοφία προστασίας του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, καθώς η Τεχεράνη επιδιώκει να καταστήσει οποιαδήποτε αεροπορική επίθεση λιγότερο ικανή να επιτύχει αποφασιστικά αποτελέσματα.
Εάν αυτό το μοντέλο επικρατήσει, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωποι με στόχους που είναι δύσκολο να καταστραφούν μόνο με αεροπορική ισχύ, κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει τους κανόνες αποτροπής στην περιοχή για τα επόμενα χρόνια.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον «Μπορεί η Ουάσιγκτον να χτυπήσει;» αλλά «Μπορεί να περιορίσει τις συνέπειες της επίθεσης;»
Επομένως, η συζήτηση εντός της Ουάσινγκτον δεν αφορά απλώς την ικανότητα των βομβαρδιστικών να διαπερνούν βουνά, αλλά μάλλον την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να διαχειριστούν τις επιπτώσεις οποιουδήποτε χτυπήματος σε μια περιοχή όπου η ασφάλεια, η ενέργεια, το εμπόριο και οι στρατιωτικές συμμαχίες είναι αλληλένδετες.
Μεταξύ αυτών των δύο πιθανοτήτων, το «Pickaxe Mountain» παραμένει κάτι περισσότερο από ένας απλός στρατιωτικός στόχος.
Είναι μια νέα δοκιμασία για την ισορροπία της αποτροπής στη Μέση Ανατολή και ίσως μια κρίσιμη στιγμή που θα διαμορφώσει την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ιράν τα επόμενα χρόνια.
—
About the Author
Discover more from Echedoros.blog
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
